We zijn er bijna

Het was maandag en ik had nog steeds mijn spullen niet gepakt, wel al grotendeels klaargelegd maar het echte inpakken kwam dinsdag wel. Ik had nog geen last van spanning of zenuwen maar het afscheid nemen van goede vrienden en familie voelde toch raar. Raar met het idee dat ik ze misschien wel een jaar niet zie. Ik weet nog goed dat mijn zus en een goede vriendin van mij een half jaar op stage in het buitenland gingen. Toen keek er nog heel nuchter tegenaan. 

Dinsdag toch maar mijn tas ingepakt. Gelukssleutelhanger aan mijn tas gehangen evenals de fotosleutelhanger, de 'goede reis' ring om mijn ketting gedaan en uiteraard het boekje van de kabouters mee. Iedereen nog bedankt voor deze gadgets.
Woensdag was het dan zover, mijn ouders en Jasper brachten mij naar het vliegveld. Bij de gate aangekomen was het echt tijd voor afscheid. Nog even zwaaien naar de camera en toen stond ik er alleen voor. En hier kwam de spanning en de zenuwen om de hoek kijken. Ook het besef dat ik echt ging was aanwezig. Maar nog geen 10minuten later zat ik in het vliegtuig en was dat alweer verdwenen. Ik zat in het goede vliegtuig dus wat kon er nu nog fout gaan. 
Iedereen bleek zijn eigen tvscherm te hebben en je kon dus zelf kiezen wat je ging doen. Tv, series of een film kijken, gamen, muziek luisteren of de vluchtroute volgen. Genoeg te doen dus. Even een stop van 6uur in londen gehad om van daaruit naar Dubai te vliegen. In Dubai werd er getankt en moesten we een rondje op het vliegtuig lopen om vervolgens in hetzelfde vliegtuig weer in te stappen. Erg logisch allemaal en stom genoeg had ik ook een andere stoel toegewezen gekregen, een verdieping hoger in het vliegtuig. Terwijl ik mijn stoel aan het zoeken was liep ik door de business class gedeelte, even dacht ik het geluk te hebben daar plaats te kunnen nemen maar aan het einde van de gang zat toch nog de economy gedeelte, jammer. 
Toen ik een film op wilde gaan zetten bleek de plug waar de koptelefoon in moest het niet te doen, zo zou de 13urige vlucht toch minder snel voorbij gaan. De oortjes van mijn mp3 deden het wel, nou ja maar een van de twee oortjes, dus dat is beter dan niks. De supervisor kwam langs om te vragen of ik niet ergens anders wilde gaan zitten maar ik was al tevreden met mijn ene oortje. Hiervoor wilde hij toch wat compenseren en zodoende heb ik twee kaartjes gekregen voor de Quantas (vliegmaatschappij) club lounge, voor wanneer ik een binnenlandse vlucht ga maken. Geen idee wat dat precies inhoud maar het zal vast leuk zijn. Klinkt als gratis borrels haha

Zo toch maar even een paar uur geslapen, om vervolgens met een ontzettende droge mond wakker te worden. Omdat het lampje brandde dat we de riemen vast moesten zetten vroeg ik aan mijn buurvrouw of ik toch nog bij de stewardess drinken mocht gaan halen. Die zei dat dit prima was. Bij hun aangekomen werd ik toch vriendelijk verzocht om terug te gaan zitten. Ik zat nog geen seconde op mijn stoel toen de piloot via de speakers omriep of iedereen op zijn plek wilde blijven zitten als het lampje brandden en niet rond wilden gaan lopen, oeps... 
Om 5uur lekker ontbeten! Daarna heb ik nog even mij ogen dicht gedaan, wakker geworden met een mooie zonsopgang tussen de wolken toen een stem door de speakers zei: prepare for landing. We zijn er bijna!