Noosa

Hee Dutchie! Dat was het eerste dat ik hoorde toen ik uit de bus stapte. Ik draaide me om en zag Nino. Ik kwam aan in Noosa en hij vertrok. Even snel hoi en hoe gaat het en we gaan beide weer verder. Het is fijn dat je bijna altijd door een busje opgehaald word en naar de hostel word gebracht, al is het nog geen vijf of tien minuten lopen. Wat is het leven toch zwaar! Ik sliep op een zes persoons kamer en er was nog één bed over. Het bovenste bed van een hoogslaper. Prima zou je denken maar dit bed miste een trapje. Ook geen probleem want ik klim er zo ook wel in. Maar ik miste ook een veiligheidsstang. Ja dat maakt het wat spannender. Nu maar hopen dat ik niet teveel ga rollen in mijn slaap vanacht, gelukkig ben ik goed verzekerd! Mijn kussen had ik voor de zekerheid aan de andere kant gelegd, mocht ik eruit vallen dan zou ik in ieder geval niet met mijn hoofd op een kastje vallen. Beter het zekere voor het onzekeren.
Op mijn eerste hostel na zat er bij elk ander hostel een zwembad inbegrepen. Mocht ik dit niet meer vermelden dan ga er maar vanuit dat er een zwembad bij mijn hostel zit. Ik hou van zwemmen maar ik ben in nog geen zwembad van een hostel geweest. Het water is namelijk ijskoud en ze liggen allemaal in de schaduw. Ik heb trouwens nog niemand in een hostelzwembad zien liggen, ze zijn denk ik allemaal voor de sier.

In Byron had ik twee kilo rijst gekocht dus vanavond stond er rijst op het menu. Als je alleen bent kun je hier best lang mee doen! Gelukkig kun je genoeg varieren met wat je erbij doet zodat het niet gaat vervelen. Net zoals de veel verschillende smaken noodles. 

Genoeg flauwekul, we gaan weer verder met het sociale gedeelte. Ik had met mijn kamergenoten afgesproken om na het eten mee te doen met een quiz die werd gehouden in het hostel. Het eerste gedeelte bestond uit tien bekende gebouwen waarvan je de naam en plaats van op moest schrijven. Het tweede gedeelte bestond uit 20 open vragen zoals, hoeveel sterren heeft de Australiasche vlag of waarom heet de plaats 1770, 1770. Ik ben echt slechtin die dingen maar ik was wel zo slim genoeg omeen goed team ui te zoeken. Althans dat dacht ik. In mijn ogen hadden we het erg goed gedaan maar ondanks mijn uitermate goede team keuze waren we laatste geworden. Al denk ik dat dat eerder komt doordat de jury mijn handschrift niet kon lezen dan dat we verkeerde antwoorden hadden opgeschreven. Zelfs wanneer ik alleen mijn naam op moet schrijven vragen ze nog wat er staat. Ik schrijf nu dus voortaan in blokletters in plaats van aan elkaar maar dat terzijde. 
Hierna was er partnerspel (twee in elk team) waarbij je een leuke prijs kon winnen. Ik hou wel van spelletjes en wilde in eerste instantie meedoen maar ik ben blij dat ik dit niet heb gedaan! Ik zou toch niet gewonnen hebben. Het ging van het onschuldig sokken en gras verzamelen tot in een vuilniszak al je kleren wisselen met je partner en bier drinken met een sok eromheen. Erg grappig om te zien, minder grappig om te doen, tenzij je wint uiteraard. Want de prijs bestond uit een driedaagse reis naar fraser eiland, wat zo'n driehonderdvijftig dollar kost. En dat is een van de leukste en best verzorgde trip die je kunt doen aan de oostkust, dat is mij verteld.

Het was weer een relatief vroege avond geworden want de volgende ochtend om zeven uur vertrok onze bus naar de Everglades voor de kano-camping trip. Op onze kamer aangekomen miste ik mijn vier liter box met Goone (goedkoopste wijn, erg slecht haha). Even snel checken of ik nog meer spullen miste... nee gelukkig niet. Ook de appelcider die op de grond lag hadden ze niet meegenomen. Wat een domoren... Goone is eigenlijk te slecht om te stelen, tenzij je zat bent uiteraard, en het meest betaalbare. En het goede spul, appelcider (10 blikjes voor 20 dollar) lieten ze staan. Dus ik maakte me er niet zo druk om. Alleen jammer dat ik nu niks mee kon nemen tijdens het kamperen. Van mijn kamergenoten kon ik de helft van de appel cider overnemen en van iemand anders mocht ik met zijn Goone meedrinken, niks te klagen dus. De wekker ging om zes uur en dit was de eerste keer dat ik geen zin had om op te staan en liever wilde blijven liggen.

Ik zat samen met mijn twee kamergenoten in een kano. Blijkbaar is kanoën niet overal zo gewoon als in Nederland want de twee meiden in mijn kano hadden dat nog nooit, of vijftien jaar geleden voor het laatst gedaan. Het was een self-guided tour dus we namen alle spullen, tenten, kookgerei, kleding, eten en drinken mee in onze kano. We hadden een bepaald punt waar we onze tenten op konden zetten en hier zouden we twee nachten slapen. Dit was eigenlijk maar twee uur peddelen. Halverwege kon je uitstappen om een kleine boswandeling te maken dus dit hebben we maar gedaan. Tijdens het wandelen had ik me afgezonderd want als je alleen bent hoor en zie je daarom ook meer. En kun je beter van de omgeving genieten. Aan de andere kant kun je verdwalen en de rest kwijt raken. En aangezien je midden in de bossen geen bereik hebt met je telefoon kan dat best lastig worden. Maar ach dan moet je eerst de groep kwijtraken. En dat is stiekem makkelijker dan je denkt. Hmm ik kwam een t-splitsing tegen. Links of rechts, links of rechts. Ik heb even geluisterd of ik de rest kon horen maar nee ik hoorde ze niet. Dus had ik maar besloten om linksaf te gaan. Richting het begin punt. Ik had goed gegokt want daar waren ze inderdaad. 
Hup weer in de kano's, op naar het kampterrein. De route was niet lastig en je kon eigenlijjk maar op twee punten verkeerd gaan. En wat doen wij.... ja we gingen verkeerd. We waren met vijf kano's en wij waren de vierde in de rij. Aangezien we kudde dieren zijn volgen we elkaar gewoon. Ik had al snel in de gaten dat dit niet de goede richting was en stelde voor om op de rest te wachten tot ze terug kwamen. Uiteindelijk liep het namelijk dood. Maar ze wilde ze toch de rest blijven volgen. Mij best, ik vind het wel leuk om te kanoën. Na een half uur kanoën kwamen ook de voorste drie kano's erachter dat het dood liep en keerde om, waarbij ik moest lachen. Mijn mede kanoërs gaven mij toen gelijk en ook wij draaide om. Halverwege stopte de eerste kano en hoorde wij, oohw nee en draaide de voorste kano om. Ik wist zeker dat wij goed zaten en mijn mede kanoërs snapte er ook niks van. Toen we dichterbij kwamen bleek dat iemand zijn camera in het water had laten vallen. En niet zomaar een, een met telelens en alles. Dus best wel een dure! Het was erg diep en je kon niks zien. Dat maakt het best wel eng om diep het ijskoude water in te gaan. Je weet namelijk niet waar je naartoe gaat en ook niet hoever het is weer terug naar boven. En alle stokken in het water helpen ook niet mee. Hij heeft de bodem ook niet geraakt laat staan zijn camera gevonden. Ja dat was best zuur.

Op het kampterrein aangekomen hebben we eerst geluncht en daarna de tenten opgezet. Aangezien het best koud werd gedurende de nacht besloten we om met zijn drieen maar één tent op te zetten. We waren met elf personen in totaal. Hierna met zu'n alle een kleine wandeling gemaakt door een afgebrand stuk bos (bosbrandjes zie je erg vaak, in ieder geval de rook ervan op een afstand) en je kon de as nog goed ruiken.

Het was een kleine tegenvaller dat we geen kampvuur mochten maken, best logisch uiteraard. Een kampvuur geeft altijd wel sfeer en het geeft toch licht en niet geheel onbelangrijk het geeft warmte als de zon onder is. En de zon gaat snel onder hier. Koken in het donker is ook een leuke ervaring. Al moet ik zeggen dat dat niet mijn eerste keer was, scouting he. 

Het water in de everglades is relatief donker, dat komt doordat de bomen een substantie afgeven aan het water. Wat als gevolg heeft dat het een spiegel wordt en je er zelfs in de nacht de sterren in kunt zien. Erg mooi! Je kunt hier veel meer sterren zien dan in Nederland. Het is ook een andere sterrenhemel. Geen grote beer, wel de melkweg. Ik hou van sterren kijken, een romantisch type ben ik wel voor diegene die dat nog niet wisten, dus hier heb ik me wel even mee vermaakt. Onder het genot van een lekker bekertje Goone en een gesprek over hoe mooi het leven wel niet kan zijn. Je moet doen wat je graag wilt, live life! Tijdens deze trip ben ik zelf ook meer aan het bedenken wat ik wil met mijn leven maar tot nu toe zijn het meer dromen en spontane ideeen op dat moment dan dat ze realistisch zijn. Dus daar zal ik jullie (nog) niet mee lastig vallen haha. Aangezien dat het best fris begon te worden en het al even donker was leek het fral best laat maar het was pas half acht. We hebben het tot elf uur volgehouden! Echt een hele prestatie al zeg ik het zelf. Zo naar bed en om kwart over zes ging de wekker weer. En afgelopen nacht heb ik weer wat geleerd. Wanneer tijdens koude scouting nachten mijn voeten ijskoud waren kon ik echt niet slapen. Maar wat blijkt, als je ervoor zorgt dat je voeten al ijskoud zijn, door op slippers te lopen heel de tijd. Dan merk je daar op een gegeven moment niks meer van en heb je er dus geen last van in bed! Goed om te weten, want ik heb goed geslapen. Al hadden een aantal mensen het koud ook met hun trui aan in hun slaapzak. 
Ik had tegen een aantal personen gezegd dat je dat juist niet moest doen. Het is beter om het om je heen te slaan dan aan te doen. Dat is warmer, vooral als je uit bed gaat aangezien je dan wat lagen aantrekt in plaats van alleen je slaapzak uit. Dus nu wist iedereen dat. Ik heb in een t-shirt en boxer geslapen en heb het niet koud gehad. En ik moet toegeven dat ik het relatief snel koud heb. 

Ontbijten en weer de kano in om ander half tot twee uur te kanoën, dan ander half uur lopen om op een sandpatch uit te komen op een top van een berg. Wij waren blij dat we boven waren en van het mooie uitzicht konden genieten. Het was een uitzicht zoals je ziet in de film The Lion King wanneer Mufasa Simba aan alle dieren laat zien. We wilden de andere kant ook zien en hiervoor moesten we een stukje naar beneden lopen door het zand. Terug was een ander verhaal. En ook al was het misschien maar honderd meter, je kuiten waren er minder blij mee. Het is namelijk erg los zand waar je steeds iets inzakt. 

Terug beneden aangekomen hebben we geluncht om vervolgens het water in te gaan. Maar dat was zo koud dat je er na een paar minuten al uit ging. Het was te vergelijken met toen ik vorig jaar met een paar vrienden in Noorwegen was en we in de bergen dicht bij ons huisje het water in gingen. Volgens mij was dit zelfs iets kouder! Aangezien we dit keer niet in het donker wilde koken gingen we optijd weer terug. Wij hebben er een half uur langer over gedaan dan de rest. Maar het was wel een erg gezellige rit! Mijn humor werd erg gewaardeerd, volgens sommige in Nederland erg slecht en te simpel, maar er zaten dit keer erg goede opmerkingen tussen. Ik zag er ook al uit als een clown, met al dat zonnebrand op mijn gezicht dus wellicht heeft dat meegeholpen! Ook hier is een foto van trouwens. Een paar zelfs. Ik gebruik op mijn gezicht speciale zonnebrand die surfers ook gebruiken. Die werkt een stuk beter in en op het water. Is een stuk sterker. Dus vandaar mijn witte gezicht op bepaalde foto's.

Een van de jongens voelde zich niet zo lekker en is daarom na het kanoën maar naar bed gegaan. Ik had eten gemaakt voor een erg grote eter dus ik had besloten om hem wat eten te brengen. Dit kon hij erg waarderen en is hierna gelijk weer gaan slapen. Hij had het nodig denk ik. De meeste lagen er rond negen uur al in en toen kwam hij uit bed. We hebben nog een paar kaart spellen gedaan, hilarisch, zodoende hebben we het uitgehouden tot half 11, echt ongelofelijk. Daarna ons bed opgezocht want de wekker zou de volgende dag erg vroeg gaan. Om vijf uur! Want we wilden in de mist kanoën. Het is een beetje demotiverend om in het donker op te staan maar het was voor een goed doel. Ik had de vorige dag voorgesteld om dan ook even in het water te gaan voor een gave foto, zwemmend in de mist. De meeste zeiden nee maar één meid wilde wellicht wel mee. Uiteindelijk ben ik alleen gegaan want zij had er geen tijd voor. Dus ik om zes uur mijn kleren uitgetrokken en in mijn bikini het water ingegaan. Welk een stuk aangenamer was dan de vorige dag! Het was zelfs lekker om in te zwemmen. En het geeft gave foto's. Het kamperen was weer voorbij en we moesten maar eens terug gaan. 
De Everglades is erg mooi om rustig in te kanoen, te genieten van het mooie uitzicht en de weerspiegeling van het water is echt erg gaaf. Het was even weg zijn van de backpacker drukte.

Op onze boottrip terug naar het land had ik het met onze reisleider over het duiken in het  great barrier reef. Ik wil eventueel mijn duik brevet gaan halen en ik vroeg me af waar ik dat het beste en goedkoopste kon doen. Blijkbaar kun je driemaanden vrijwillig bij een duikfirma werken, zes dagen in de week, waarbij zij je opleiden tot een duikmaster. Dus dat je over heel de wereld duikles mag geven! En dat papiertje is best wel wat waard! Dit lijkt mij dan ook erg gaaf. Er zijn zoveel dingen die ik eigenlijk zou willen doen. En dan lijkt één jaar toch erg kort. Drie maanden farming, paar maanden surfen en werken, drie maanden duiken. Al moet je wel voor drie maanden geld hebbben om een accomoddatie en eten te betalen dus we moeten nog even kijken wat mooie ideen blijven en wat de echte plannen gaan worden.

Het was een gezellig weekend met leuke mensen. We hebben veel gelachen en zo hoort het ook. En iedereen heeft het wel eens gehoord, maar of ze het ook doen: geniet van het leven en doe wat je graag wilt doen. Jij hebt het zelf in de hand.

Weer terug in het hostel aangekomen heb ik mijn tas ingepakt en dan op naar de bus. En wie kwam ik daar tegen, Dan! Toevallig. Ook nu weer hoi hoe gaat het, bedankt nog voor je shirt en tot... tjah de volgende keer denk ik?

We zijn bijna aan het eind van dit verhaal. Maar voordat het zover is wil ik jullie nog even mee terug nemen naar Byron Bay. Ik was namelijk iets vergeten te vertellen. Ik ben daar aangevallen door boom! Ik was rustig met Matt en Dan op de stoep aan het lopen toen er een groot palmboomblad op mijn hoofd viel. Ironisch genoeg was het op de stoep van een huisartsen post. Maar beter een blad dan een kokosnoot.