Rainbow beach en Fraser Island tour.

Wanneer je even in de bus zit kun je maar beter iets nuttigs doen als dat gaat. Zo maakte ik graag van deze gelegenheid gebruik om mijn broek te maken. Ik moet eigenlijk eens op youtube opzoeken hoe je dat het beste kunt doen. Scheelt een hoop gestuntel. Na ander half uur rijden hadden we een stop. Tijd om wat eten te halen. Ik had een broodje ham en salade besteld. En er niet bij vermeld dat ik geen boter op mijn broodje wilde dus dat kreeg ik er gratis bij. Over het algemeen eet ik alles en ik ben ook gek op eten maar boter op mijn brood is een van de weinige dingen welk ik niet eet. Maar om het broodje weg te gooien zag ik ook niet zitten dus ik heb het maar braaf opgegeten. Het was best wel lekker gelukkig. Ik denk dat het voortaan meer tussen mijn oren zit en het de gewoonte is om geen boter op mijn brood te doen dan dat ik het echt niet meer lus. Weer een leuk feitje voor jullie en mij over mezelf. Beetje bij beetje leer ik mezelf beter kennen. Zo weet ik nu ook dar ik best wel een zever aan het worden ben. Een vriend van mij is een van mijn verhalen in het Engels aan het vertalen en toen hij het voorlas dacht ik, man wat kan ik uitgebreid schrijven. Misschien iets te, wat vinden jullie? Maar aan de andere kant heb ik heel wat in te halen. Normaal gesproken als iemand vraagt hoe mijn dag, kamp of een andere gelegenheid was geweest zeg ik, goed, leuk of gaaf. Een kort maar krachtig antwoord waar je eigenlijk niet veel aan hebt. En nu worden jullie overspoeld met lange, af en toe, onzin verhalen. Het is denk ik het ene uiterste of het ander.

Na deze busrit was mijn broek dan gemaakt, schouderklopje voor mezelf. Het hostel was tegenover de bushalte en zelfs toen werden we opgehaald. Niet met een busje, dat zou wel erg overdreven zijn geweest maar door iemand te voet. En daar kwam ik Nino weer tegen. Hij kwam net terug van de trip naar Fraser Island, een tour van drie dagen en twee nachten. En Matt was daar nog voor één nacht dus die zou ik net missen want ik zou de volgende dag naar Fraser gaan. Ik was erg moe en begon wat verkouden te worden. Misschien was het om zes uur vanochtend zwemmen toch niet zo'n goed idee geweest. De karaoke zou ik daarom overslaan en zodoende ben ik rond elf uur gaan slapen. Mijn wekker ging om half zeven, spullen pakken, gratis twee flensjes en zelf wat noodles voor erbij gemaakt. Om kwart voor acht was het tijd om te verzamelen bij de 4x4 jeeps. Ik ging namelijk naar Fraser Island. Dat is een eiland met mooie witte zandstranden, zoet water meren, zogenaamde champagne pools, rotsen en duinen. De dieren die je daar kunt zien zijn dingo's (dieren die erg veel op honden lijken), dolfijnen, haaien, schildpadden en walvissen. Als je tenminste één jaar je rijbewijs had mocht je zelf ook rijden. We gingen met vier jeeps en in de voorste jeep reed de tourgids. De rest moest volgen. Ik zat in een jeep met zes meiden en één jongen (geluksvogel). Dat gingen weer een paar dagen zonder bereik op mijn telefoon worden. Balen zeg. Ach ik heb het niet gemist, ik hecht daar niet veel waarde aan. Zeker hier niet. Als eerste gingen we naar Lake Mckanzie. Het water trekt ik in dit meer niet in de grond en wordt aangevuld door regenwater. En het water verlaat het meer door verdamping., uiteraard. Hier hebben we lekker in gezwommen. 

Doordat het de afgelopen tijd erg droog is geweest was het zand erg los. Vandaar ook dat je alleen met 4x4 auto's op het eiland mag komen. Erg werd mij verteld dat de rit naar en van LakeMckenzie het leukste was om te rijden zodoende heb ik het stuk vanaf het meer gereden. Dit was door het losse zand door de bossen (de rest van de stukken was op het strand). We werden door middel van portofoons op de hoogte gebracht dat er een 
lastig stuk aan kwam. Dus hup terugschakelen naar de één gassen. De tweede auto kwam vast te zitten dus we moesten met zijn tweëen achteruit zodat hij los kwam en het opnieuw kon proberen. Ook deze poging mislukte en een paar man moesten guit de auto om te duwen. De derde poging mislukte ook dus besloot onze gids het zelf te doen. Het lukte ook de derde jeep niet de eerste keer dus iedereen moest eruit en toen ging het wel. De passagiers moesten maar een stukje lopen. Ik stelde voor dat mijn inzittende ook voor de zekerheid alvast uit wilde stappen zodat de auto niet vast kwam te zitten maar ze wilden lekker blijven zitten, ik zou het wel halen. Planken dan maar en jawel hoor, mij lukte het wel in één keer. Wij juichen en de mannen uitlachen. Ik was de enigste in onze tour die het in één keer lukte. Mijn ego was weer even gestreeld. Het is best gaaf om zo door de bossen in los zand te rijden. Het leek wel een beetje op een kermisattractie waarbij je in een autotje zit en wanneer je naar links en naar rechts stuurd gewoon rechtdoor gaat. Dat gebeurde hier ook omdat je al in iemand anders zijn spoor rijdt en de banden dit spoor blijven volgen ondanks dat je naar links of naar rechts stuurd.

In de tour zat ook al het eten inbegrepen voor de komende dagen. Je kreeg een lijst mee met wat je elke dag kon koken en welke ingredienten hierbij hoorde. Per jeep had je je eigen krat met voedsel. Het was erg goed verzorgd moet ik zeggen. Het was ook voldoende en het eten was uitgebreid, van aardappelsalade tot steak, erg lux vergeleken mijn noodles en rijst elke dag haha. Ook onze tenten stonden al klaar en het was onze taak hier een matje in te leggen en de tenten te verdelen. Dat moest ons wel lukken. Ik had mijn matje in een lege tent neergelegd en toen bleek een jongen nog geen slaapplek te hebben dus hij mocht wel bij mij in de tent. Zoveel ruimte neem ik niet in beslag en zo hard bijt ik niet dus dat moest goed komen. Ook een andere jongen had nog geen plaats dus uiteindelijk sliep ik in een tent met twee jongens. Bof ik even. Het is maar goed dat ik niet meer getrouwd ben met Andor / Haiti, anders zou hij nog jaloers worden. Voor diegene die dit niet snappen. Ik ben leidster bij de scouting van de meidengroep van 7 tot 10 jaar oud en die meiden hebben Andor (medestaf) en mij gekoppeld tijdens een zomerkamp en zodoende zijn wij één jaar gelukkig getrouwd geweest totdat ik naar Australië ging. 
Ik had nog steeds een snotneus en ondertussen ook wat hoofdpijn doordat mijn hoofd nu ook vol zat. Hier baalde ik uiteraard wel van want hierdoor besloot ik rond tien uur al naar bed te gaan in plaats van gezellig te blijven buurten bij het kampvuur. Mijn lichaam merkte dit wel want om half zes was ik eigenlijk al wakker. Dat komt ervan als je steeds weinig slaapt of er steeds vroeg uit moet. Ik ben toch stug blijven liggen tot onze wekker om zeven uur ging. Ik voelde me stukken beter dan de dag ervoor.
We hadden een drukke dag. Als eerst gingen we wakker worden door in een zoet water riviertje te dobberen die ons 75meter met de stroom mee nam om er vervolgens weer uit te klimmen, terug te lopen en dit nogmaals te herhalen. Zo, nu was iedereen wakker. 
Wij zaten deze dag met de gids in de jeep. Dus de muziek hard en meezingen. Hij deed ook gezellig mee dus we hadden er een party jeep van gemaakt.
We zijn vervolgens naar de Indian Head gereden. Dit is een rots op het meest oostelijke punt van het eiland. Als je hier opstond had je een prachtig uitzicht op de zee. En vanaf hier kon je ook de schildpadden, dolfijnen en walvissen mooi bekijken. Het geeft een goed en vrij gevoel wanneer je je ogen sluit en de lucht diep inademt, je ogen weer opent en de omgeving goed in je opneemt. Vrijheid en geluk is wat je dan voelt. Ik althans. Wist je dat wanneer je naar Australië gaat om te backpacken je bij de 8% van heel de wereldbevolking hoort die zich dit kan veroorloven? Ik wist dat niet maar dat werd ondera andere ook verteld tijdens deze tour. Dus buiten dat het erg mooi was werd je je er ook bewust van gemaakt dat je dankbaar moet zijn wat je hebt, kunt en je hier van moet genieten. Altijd goed om hier even bij stil te staan. 

Op naar de champagne pools. Dit zijn kleine waterplassen die gescheiden zijn met de zee door middel van kleine rotsen. Ze worden gevuld door het water van de zee. De golven raken de rotsen, stroomt erover heen en vult de baden. De naam champagne pool heeft zijn naam hieraan te danken. Je ziet steeds het witte gedeelte van de golf in de baden tercht komen. Ook hier hebben we even in gezwommen en daarna een half uur in de zon liggen bruinen, slapen of wat je ook wilde doen. Na hiervan genoten te hebben was het tijd om te lunchen op het strand en vervolgens naar het welbekende Mehano schip te kijken. Tijdens onze rit hiernaartoe reden we door een enorme rookwolk. Op het eiland was een brand uitgebroken. Het verbaasd me telkens weer dat iedereen net doet of er niks aan de hand is. Het is blijkbaar erg normaal dat er een paar kilometer verder een brand is. Zo heb ik er al veel vanaf een afstand gezien. Niet de vlammen maar wel de rook ervan. Het moet een hele dagtaak zijn om dit alles steeds in de gaten te moeten houden en te blussen. Ik ga er tenminste vanuit dat ze het steeds blussen.

Terug naar het schip. Ondanks dat dit schip een van de beste schepen uit die tijd (1935) was is hij tijdens een onverwachtte cycloon op dit strand aangespoeld om hier vervolgens voor eeuwig te blijven. Ondanks dat het is gebruikt voor militaire bom werp oefeningen is er best nog wat van over. 

Om het zoute water van ons af te spoelen zijn we weer terug gegaan naar het riviertje om ons nog één keer met de stroom mee te laten nemen. Het volume van de muziek werd hard gezet en dan dansen op het strand terwijl de zon onder aan het gaan was aan de andere kant van het eiland. Waar je dus niks van zag.
Lekker gekookt en gegeten en dit keer voelde ik me nog steeds stukken beter dus ik kon nu wel gezellig meedoen. In het donker zijn we met een grote groep naar het strand gewandeld om de sterrenhemel te bekijken. Altijd mooi! Dit keer ook een vallende ster gezien dus dat was al helemaal top. We waren met drie verschillende tour groepen en ik raakte aan de praat met een van de jongens van een ander tour groep. Blijkbaar heeft hij meegedaan met een kaartspel in Byron Bay want hij wist dat ik Dutchie was. Ik ben heel slecht in namen en gezichten dus ik kon me hem al niet eens meer herinneren. Je ontmoet elke dag nieuwe mensen dus dat is ook niet zo gek Dit keer samen met de meiden van de jeep als laatste opgebleven, ik moest wat inhalen, mijn tentgenoten lagen er al een tijdje in. Weer zou de wekker om zeven uur gaan. Op naar het volgende ''zwembad''. Hiervoor moest je wel eerst veertig minuten lopen maar dat is goed voor de conditie en als welverdiende loon kon je lekker afkoelen in het zoetwatermeer. Dit meer is overigens aan het verdwijnen doordat de wind steeds meer zand van de duinen het water in blaast. Dit meer wordt hierdoor elk jaar een meter korter. Eigenlijk best jammer want het is een prachtig gebied. Ik heb hierna nog even over het strand mogen rijden. In de bossen was inderdaad gaver, op het strand is het alleen maar rechtdoor. Aangezien een aantal damens een kater hadden werd de party muziek vervangen door rustige muziek. En ik maar hobbelend over het strand rijden. Nu was het weer tijd om terug naar de veerboot te rijden en terug naar het hostel te gaan. De tijd vliegt!

We wilden een stuk afsnijden maar het zand was te los en de aanhanger te zwaar om de bult op te rijden. Na vijf pogingen had hij dan ook maar besloten om toch om te rijden. Dan maar twintig minuten te laat komen bij de veerpond. Vloed kwam al snel op, doorrijden dus. We moesten nog even een paar minuten stoppen omdat de motor van de voorste jeep te warm werd. Dat zou vijf a tien minuten duren. Nog geen twee minuten later gingen we weer verder. Op de pond aangekomen begon onze motor te roken en lekte de motor groene vloeistof, koelvloeistof. Oeps, blijkbaar was die van ons iets te heet geworden. Al gaf hij dit niet aan op de meter in de auto.Blijkbaar was deze kapot, altijd handig. Hij hield de dop van de radiator vast en wij moesten een stukje aan de kant want hij ging de dop eraf halen en hier kon wat warm water uit komen. Wij een aantal stappen naar achteren maar er zat zoveel druk achter dat het over de auto heen spoot. Wij al struikelend over elkaar proberen om achter de auto vandaan te komen. Ja het water was best warm maar heeft gelukkig geen schade aangericht. Het leven zit vol leermomenten blijkt wel weer.

Terug in het hostel besloten om niet gelijk te douchen maar eerst een bodybord te pakken en mee te gaan naar de sandbowl om te gaan surfen. Als we het niet op het water kunnen dan maar op het zand. 
Er was wit en geel zand, hier heb ik een foto van gemaakt maar ik weet niet of deze ook is gelukt. Het zag er gemengd best spectaculair uit. Zo eerst maar op mijn buik geprobeerd en een kleine sprong gemaakt op een bult. Om het daarna staand te proberen. De jongens probeerden dit ook maar vielen uiteindelijk allemaal of stapte af. De eerste keer bij mij viel ik ook na een paar meter al, hier is een mooie foto van. Snel weer op mijn bord gesprongen om een paar meter verder weer te vallen. Nieuwe poging, dit ging stukken beter en ik kwam een stuk verder. Derde poging, het ging erg snel en ook hier kwam ik best ver totdat ik voorover dook en rollend verder ging. Even mijn hoofd schudden en op naar poging vier. 
Hierna hebben we uitleg gekregen over hoe je een boomerang moest gooien. Het gooien met een boogje ging best redelijk maar het vangen was een ander verhaal.Daarvoor kwam hij niet dichtbij genoeg. De boomerang kun je best vangen als hij horizontaal gaat maar wanneer hij verticaal gaat kun je beter even opzij stappen. Ik wilde er een vangen maar door de wind ging hij in eenkeer verticaal dus besloot ik maar mijn hoofd met mijn armen te beschermen voor de zekerheid. Dit was gelukkig niet nodig maar er waren wel een aantal, pas op, momenten. Wat opzich ook best wel grappig was eerlijk gezegd. Uiteraard hebben we op deze heuvel ook weer de zonsondergang bekeken. In eerste instantie wilde ik de fotos niet op mijn blog zetten omdat ik er al een aantal op heb staan maar aangezien ze best mooi zijn heb ik toch maar besloten het wel te doen. 

In de avond zou er in het hostel langs die van ons een live optreden zijn waar ik wel naartoe wilde. Volgens mijn kamergenoot zag ik er erg moe uit dus ik besloot om kwart voor acht maar even op bed te gaan liggen. Ik had besloten om geen wekker te zetten. Mocht ik in een diepe slaap terecht komen dan zou ik tenminstes niet door mijn wekker wakker gemaakt worden en kon ik lekker blijven slapen. Maar om negen uur werd ik wakker dus ben ik uit bed geklommen en naar het andere hostel gegaan. Ik heb met twee Fransen meiden van mijn hostel en drie locals gepoold. Ik vroeg aan een van hun of ze broers waren, hij moest een beetje lachen want het bleek zijn zoon te zijn. Ik schatte hem 34 en de jongen 16 dus dat verbaasde me een beetje. Hij bleek 38 en de jongen 19. Hij was erg blij met zijn zoon aangezien hij, in datzelfde jaar, een hersentumor bleek te hebben rond zijn hypofyse (hormoonregelaar) en zodoende is hij nu onvruchtbaar. Het was een zeer interessant gesprek aangezien ik onder andere ben afgestudeerd voor de richting radiotherapie dus het behandelen van mensen met kanker. Hierdoor dwaalde mijn gedachten af naar mijn stage op de radiotherapie afdeling. Het is zwaar werk maar erg dankbaar werk. Je leert de mensen kennen en je ziet ze veranderen, veelal op een positieve manier. Je staat gelijk met beiden benen op de grond en beseft vaak dan pas hoe waardevol het leven is en zodoende genieten ze veel meer van het leven en de tijd die ze hebben. Ze zijn erg sterk en optimistisch, petje af voor deze mensen!

(Hierdoor zijn de verhalen ook steeds zo lang, ik vertel niet alleen mijn ''avonturen'' maar ook mijn gedachten).

Het was een interessante avond.

Ik had eigenlijk het idee om goed en lang uit te slapen maar om half negen stond ik alweer langs mijn bed. Het was ''plan dag'' voor mij. Ik ging mijn reis verder plannen:
- busreis naar Airlie beach,
- hostel in Airlie beach,
- trip naar White sundays op de party boot, twee daagse en twee nachten tour,
- busreis naar Townsville
- trip naar Magnetic Island voor de full moon party
- hostel voor een paar nachten op Magnetic Islands.
Het zou een drukke week worden. 
Eigenlijk wilde ik nog naar de plaats, 1770, maar aangezien ik naar de full moon party wil had ik maar besloten om die plaats over te slaan en gelijk de 15 uur durende busreis te pakken van Rainbow naar Airlie. Zodoende heb ik maar voor de nacht bus gekozen, scheelt me weer geld voor een hostel!

Na het eten heb ik nog even geskypt om daarna aan de spellen in de bar deel te nemen.Bij het eerste spel moest je een snoepje met een gat erin via lucifers doorgeven. Wij slaagde erin dit als eerste te volbrengen en als beloning kregen we een kan bier. Bij het volgende spel kreeg je een bevroren shirt die je moest uitvouwen en aantrekken. Hier hadden we minder geluk mee en ook het spel daarna, een erg droog koekje zo snel mogelijk opeten, was niet ons ding. Ach we hadden in ieder geval één spel gewonnen. De bar ging hierna dicht dus lekker slapen. 

Tussen zeven en half acht was er weer gratis ontbijt, twee flensjes. Niet gek dat ze dat om die tijd doen want wie staat er om deze tijd nou weer op?! Aangezien ze best lekker zijn ben ik om kwart over zeven opgestaan om hier gebruik van te maken om vervolgens weer even met Elmar en daarna met Erna te skypen. Hierna mijn tas gepakt en uitgecheckt. En mijn blog bijgewerkt. Ik zou eigenlijk naar het strand gaan maar voordat ik hier weer eens tijd voor had. Ik kan jullie natuurlijk niet te lang laten wachten!