Tour deel twee. Darwin - Alice Springs

tweede deel tour. 
Om 6.10 werden we weer opgehaald bij ons hostel, ditmaal door Simon. In de komende drie dagen zouden we 1507 km afleggen en 200 km off road. We waren met vijf man over van de eerste tour. Drie meiden, één jongen en ik. We hadden er zin in. Aller eerst gingen we naar Nimiluk. Een mooi meer met een waterval. Hierin konden ook zoetwater krokodillen zitten maar de kans was erg klein dat je ze ook daadwerkelijk zou zien. Hier hebben we even afgekoeld in het water.
De remmen van de aanhangwagen klemde dus we hadden eerst de aanhanger weggebracht voordat we bij onze volgende bestemming aankwamen. Toevallg zat er een garage in de buurt. Je rijd hier namelijk uren voordat je een dorpje of stationnetje tegenkomt. Daarna zijn we verder gegaan naar Katerine gorge, waar je de optie had om te kajaken. Hiervoor moest je wel bijbetalen en de meeste hadden dit dan ook gedaan. Het was erg mooi weer even wat anders dan zwemmen of in de auto zitten. Maar ik moet wel zeggen dat ik er op de terugweg wel klaar mee was. Ik kon erg goed merken dat mijn lichaam voortaan moe was. Misschien toch maar een keer optijd gaan slapen. We hadden nog wat tijd over dus voordat we naar het kampterrein gingen hadden we nog een kans om het warme water in te duiken. Ons kampterrein was ook in de plaats Katerine. We zouden in eerst instantie allemaal in een 'swag' slapen. Wat in principe een grote slaapzakhoes is met een matrasje en een kussen. Dus in de open lucht! Hier had ik wel zin in, kan ik sterren kijken terwijl ik in bed lag. Echt iets voor mijn romantische kant.Maar eerst moest er gekookt worden. Ik wil dan graag helpen dus ik stond het vlees te braden. Dan kon hij wat andere nuttige dingen doen. Ook hield ik de groenten en de pasta in de gaten. Net of dat ik voor mijn eigen kinderen (kabouters) aan het koken was tijdens een kamp. Ja ik was goed bezig *schouderklopje voor Lianne. Hierna hebben we lekker bij het kampvuur gezeten en was Simon nog iets aan het maken. Ik dacht dat het met het ontbijt te maken had maar toen hij klaar was bleek het apple crumble te zijn! Hmm we hadden dus een toetje. 
Een van de meiden was haar portemonnee vergeten in Darwin. Simon had hier al een paar keer voor gebeld maar de plek waar ze het had laten liggen was dicht. Dus hij besloot in de ochtend 'even' op en neer te rijden. Om half zes in de ochtend! Ik had al voorgesteld om met hem mee te rijden, dan hoefde hij tenminste niet alleen te gaan en ik vond het ook niet verantwoord als hij na een dag rijden en weinig slaap alleen in de auto zou zitten. Maar het meidje ging ook mee dus het was prima. Dat was waarschijnlijk beter aangezien en ik mijn slaap ook wel kon gebruiken. 
Omdat het licht op ons terrein niet werkte kregen we een upgrade naar een kampeerterrein waar ze tentjes hadden. Ondanks dat waren er vijf mensen, waaronder ik, die toch in een swag hadden geslapen. Uiteraard was ik als laatste naar bed gegaan, het is zo veel makkelijker om als laatste op te blijven met deze mensen dan tijdens een scoutingkamp. Hoe vroeg ze ook moeten opstaan, scoutingmensen blijven wel wakker. Hier liggen ze er voor twaalf uur wel in. 
Zo en dan nu lekker sterren kijken. Ik had in totaal vijf vallende sterren gezien voor ik in slaap viel. Ik had alleen met ondergoed onder een laken in de swag geslapen mijn slaapzak was niet eens nodig. Heerlijk!
Lekker ontbijten en om kwart over zeven was Simon weer terug. Het meidje moest haar spullen nog in de trailer leggen dus had ik thee voor haar klaargezet. Simon zijn termoskan stond op tafel dus deze had ik schoongemaakt. Al dacht hij dat ik koffie ging pakken, daar had ik niet aan gedacht. 
In de buurt van ons kampterrein was er een klein boerderijtje met Baramundi vissen, ezels (Joep ezels Simone!), paarden en er sprongen wat kangoeroes rond. We mochten mee de Baramundi's voeren. Ironisch genoeg eten ze kleine visjes. De Baramundi's zijn redelijk grote vissen (zoals karpers) en witte/doorzichtige ogen. Best apart om te zien. Als je een visje deels in het water hield zogen de grote vissen ze op. Hierna zijn we naar het mooie Mataranka poel gegaan. Welk net op een tropisch zwembad leek. Het water was helder blauw, warm en er was een trapje zodat je het water in kon. Op zulke momenten vind ik het wel jammer dat ik geen onder water camera heb of een gopro. Dus een tip voor iemand die naar Australie gaat, koop er een voordat je gaat! 
Op naar de Daly water pub voor onze lunch, volgens Simon is dit de meest random pub die je tegen kunt komen dus moest je hier eigenlijk wel een pilsje moest bestellen. Al hadden ze volgens mij eerder een deal met de pub, als wij wat drinken bestelde dan kon hij daar de bbq op het terras gebruiken. Maar dat laten we maar in het midden. Ik moet zeggen het was wel een aparte kroeg met alle foto's, lingerie, badges, geldmunten in de muren, stickers en kaarten aan de muur. In Daly waters hebben ze zelfs een klein vliegveld en en boom genaamd Stuart. Deze bijzondere bezienswaardigheden hadden we dus ook bekeken, als je dan toch in de buurt bent. De boom is vernoemd naar een man, genaamd John Stuart, die de opdracht gaf om een telefoonlijn aan te leggen tussen Adelaide en Darwin. Na de zesde poging was het hem gelukt. Al is de boom een replica en niet echt moeite. Op het vliegveld zelf was ook niet veel te zien. Het was inderdaad erg klein en gemaakt van golfplaten. Wel was er wat informatie te lezen binnen in de loods. Het was tijdens de tweede wereld oorlog een erg belangrijk vliegveld toen Darwin gebomberdeerd werd. Volgens mij omdat dit vliegveld veilig was doordat het niet bekend was. 
En tijdens onze weg richting ons volgend kampterrein hadden we wat regen! Dat was ook alweer dertien weken geleden in dat gebied! Het was ook maar echt een kleine regenbui. Ik heb geprobeerd de wolken te fotograferen maar ze zien er op de foto's niet zo donker uit.
Ons kampterrein was in Banka Banka. Ditmaal haden we geen upgrade dus moesten echt iedereen buiten slapen. We hadden een bbq en wat salades als avond eten. Uiteraard had ik weer meegeholpen en ben ik daarna pas gaan douche. Veel dezelfde mensen vragen steeds of ze mee kunnen helpen, niet dat jullie denken dat ik steeds de enige ben. Maar ik probeer zo nu en dan te deligeren zodat ik kan kijken hoe Simon het doet en of ik hem iets uit handen kan nemen. Na dit heerlijke maal was het weer tijd voor de appel crumbel. Aangezien ik ook hier aan mee had geholpen weet ik het nu zelf ook te maken. Kan niet wachten tot ik dit bij de kabouters kan maken tijdens een kamp op een vuurtje. Hmm, double rainbow! (eerste tour tweede nacht).
En toen kwamen de kaarten weer boven tafel. En hier hadden we ons mee vermaakt tot we naar bed gingen, wederom als laatste. Ook ditmaal zonder slaapzak geslapen maar nu wel met shirt aangezien we met meerdere mensen buiten lagen. Ditmaal heb ik echter maar één vallende ster gezien. 
Weer toast als ontbijt en dan opruimen. Simon was weer druk bezig uiteraard en toevallig wist ik dat hij koffie met melk dronk, toen ik zijn termosman schoonmaakte was het in ieder geval geen zwarte koffie. Dus had ik dit keer wel zijn termoskan gevuld. 
Zo het was alweer de derde dag. 
Onderweg terug naar Alice Springs kwamen we langs de Devils Marbles. Er gaan twee verhalen rond waarom die stenen zo heten.
1: Een duivelsman liep daar rond en was een riem van haar aan het vlechten. Wanneer ze gaan trouwen maken ze namelijk een riem (dreadlock) van het haar van hun vrouw of schoonmoeder. Tijdens het maken van deze riem verloor hij steeds wat haar en overal waar hij haar verloor is een steen voor in de plaats gekomen.
2: Een boer liep daar met zijn veertig schapen rond het jaar 1920 (dat is wel erg kort geleden?) en deze schapen gingen allemaal dood dus de boer dacht dat het land vervloekt was. 
Maar ja boven de veertig graden is het lastig om te overleven voor die schapen. Dus ik ga voor verhaal 1. 
Het was best gaaf om de grote ronde stenen te zien. Ze zien er rood uit maar eigenlijk zijn ze van nature grijs (foto's). Doordat er veel ijzer in het gesteente zit is het aan de buitenkant aan het roesten. Als je erop klopt hoor je ook dat het wat hol is van binnen. Iedereen maakt weer dezelfde foto. Ik dus niet, net zoals bij het begin van Kakadu National park. Mijn klim kunsten uit de kast gehaald en op een van de stenen geklommen. Toch best lastig met slippers, die hebben niet zoveel grip maar uiteraard was het toch gelukt. En ik had er een mooie herinnerings wond in mijn pink aan overgehouden. Maar dat hoord erbij! Een jongen die mij op de steen zag staan vroeg zich af hoe ik dat in hemelsnaam gedaan had. Altijd leuk zulke momenten! 
We reden een stukje verder en hier was een kleine wandeling om een aantal grotere Devils Marbles heen. Ook hier wilde ik naar boven klimmen, we hadden toch de tijd. En dit keer was het iets lastiger. Voor de voorzichtigheid had ik mijn slippers alvast uitgedaan. Het is moeilijk uit te leggen maar ik ga het toch proberen. Het eerste gedeelte was redelijk makkelijk, zolang je maar goed druk uitoefende tussen twee stenen in. Maar dan had je een steen boven (die dus tussen die twee stenen in hing). Daar kon ik dus niet langs. De enige optie was om me om te draaien en me aan de steen boven me vast te houden en zo proberen er langs af te klimmen. Gelukt! Al kostte het wel wat kracht. Als je kijkt naar de foto tussen die van de steen met gaten en de gesplete steen in dan is daar de foto die laat zien waar ik naar boven ben geklommen. Alleen ik had mijn fototoestel mee dus niemand kon er een foto van maken. Ach ja. 
Het was weer tijd om te lunchen. We hadden burgers voor lunch, hmm. Alleen de bbq deed het niet. Beetje vervelend want die was toch wel nodig. Om de hoek hadden ze er nog een staan, dan die maar proberen. Aangezien het buiten het hek was en niet meer in het zicht van de eerste bbq besloot ik Simon te vergezellen. Hij vroeg waarom ik niet een baan als gids zocht want hij dacht dat ik dat wel goed zou doen. Ja waarom eigenlijk niet?!
Ik ben erachter dat ik het erg leuk vind om voor mensen te zorgen en te helpen als ik zie dat ze het druk hebben. Tenminste als het nuttig is, als ik ze aardig vind en als ze het waarderen als ik het doe. Dat is denk ik wel het belangrijkste, de waardering. En dat is het punt. Als je op zo'n tour bent krijg je niet altijd bedankjes en wordt het ook niet altijd gewaardeerd en ziet iedereen het als normaal dat de gids alles voor je doet. Al zitten er meestal wel een paar mensen bij die altijd een werkende hand aanbieden. En het doet me aan mijn leiding bij de scouting zijn denken. Wat ik toch wel mis, en daarom ook dat ik veel meehelp op zo'n tour. Dan lijkt het net of ik op kamp ben met de kinderen! Al zijn deze kinderen wat ouder. Alleen ik moest wel een busrijbewijs halen (rond de 500 dollar). 
Dus wie weet, misschien ga ik dat wel doen na mijn 'farmwork' en yamba. Duikmeester zit er waarschijnlijk toch niet meer in. Er is nog zoveel te doen hier! En zoveel plekken waar ik wel zou willen werken. Ik kijk er wel naar uit om te werken eerlijk gezegd. Geld verdienen en mijn lichaam weer fit maken!

Onze volgende stop was in Wycliffe Well, een apart plaatsje waar blijkbaar de meeste ufo's en aliens gespot worden. Jammer dat het licht was anders hadden we tenminste een kans gehad om ze te zien. Al was die wel echt heeeeel eeerg klein... Maar het was een kans!
En dan was het nu toch echt tijd om richting Alice Springs te gaan. 

Kort:
Simon was onze tourguide voor de komende drie dagen. In totaal zouden we 1507 km afleggen. Ook deze reis bestond veelal uit watervallen zien en zwemmen. Onze eerste waterval was in Nimiluk. Hierna zijn we twee uur gaan kajaken in Katherine gorge en ik kon goed merken dat mijn lichaam voortaan moe was. Het was mooi maar ik was blij dat de twee uur voorbij waren. Nog even snel in een warme water pool gedoken op onze derde bestemming die dag voordat we op ons kampterrein aankwamen.
Samen met een paar andere mensen van de tour hebben we meegeholpen met het klaar maken van het eten. En hierna had Simon voor ons apple crumble gemaakt! 
Je had die avond de optie om in een swag (dat is een slaapzakhoes met een matrasje en een kussen voor buiten, dus dan sliep je gewoon in de buitenlucht onder de sterren) of een hutje zoals onze eerste nacht van de tour. Ik sliep lekker onder de sterren, het was mijn eerste keer in een swag. Al heb ik tijdens scouting weekenden ook wel een aantal keer in de buitenlucht geslapen. Die nacht had ik vijf vallende sterren gezien dus dat was de moeite waard. 
Vroeg opstaan, ontbijten en hop weer weg. Op naar het voeren van de Baramundi's. Dat zijn grote vissen en als je in het water kijkt lijkt het net of hun ogen licht geven. Best wel apart. Het was weer lang geleden dat we waren wezen zwemmen dus tijd voor de Mataranka pools. Een onder watercamera of een gopro mis ik zo nu en dan wel voor de mooie opnamens onder water.
Na de lunch in Daly waters hebben we een klein airport uit de tweede wereldoorlog en een boom genaamd Arthur bezocht. Na een erg kleine regenbui gingen we richting Banka Banka. Onze volgende slaapbestemming. En ditmaal moest iedereen in een swag slapen! Heerlijk.
Na het eten kwamen mijn kaarten weer op tafel en had ik mee geholpen met de appel crumbel. Het als laatste opblijven is geen kunst. Scouting mensen zijn een stuk moeilijker om in bed te krijgen! Dus ook al was ik moe, het als laatste opblijven was niet zo erg lastig. Die nacht had ik maar één vallende ster gezien. 
De derde dag was aangebroken dus onze volgende nacht zou in Alice Springs zijn. De koffiethermoskan van Simon gevuld voordat we gingen, die jongen had het al druk genoeg. We kwamen langs de Devil Marbels. Dat zijn grote zilveren stenen die verkleuren door de reactie van het ijzer dat in dat gesteente zit en de zuurstof in de lucht waardoor de kleur roestigrood word. Na een aantal keer klimmen was ik ook weer blij en trots dat ik op zo'n mooie grote steen stond. Veel beter dan de standaard, voor een grote steen staan, foto's van de rest.
We zijn langs het beroemde Wycliffe well dorpje gereden na de lunch. Hier worden de meeste ufo's en aliëns gespot! Spannend!!! Jammer dat het licht was anders hadden we misschien nog een ufo gezien. Welicht een ander keer. Nu was het tijd om naar het beruchtte Alice Springs te gaan.