Darwin

Er was eens een reiziger die van Cairns naar Darwin wilde vliegen. Bij het inchecken van haar bagage werd haar gevraagd of ze aanstekers of gassen bij zich had en ja dat had ze. De aansteker (of zippo) moest uit haar backpack en in haar handbagage. Dat was geen probleem want ze had haar zippo in een van de zijkanten van haar backpack zitten. Het gas (zippovloeistof) was een ander verhaal. Dat zat in haar backpack en normaal gesproken helemaal onderaan. Maar om een of andere reden had ze het dit keer helemaal bovenaan in haar backpack gestopt, wat een geluk. Misschien wist haar onderbewustzijn dat ze het nog nodig had, wie zal het zeggen. Ze vroeg zich af waarom ze hier niet in Nederland naar gevraagd hadden, het had zomaar gekunt en toen zat het wel helemaal onderaan in haar tas. Maar die gedachte sijpelde snel weg. Haar volgende uitdaging was de douane waar ze uit de rij werd gepikt voor een bodyscan. Als ze maar niks bij zich had! Toen ze in de bodyscan stond hoorde ze: "Put your hands up". Oohw nee wat had ze nu weer gedaan en ze keek om. Het was inderdaad tegen haar bedoeld dus braaf deed ze haar handen omhoog. Nu kon de scan beginnen. Het duurde nog geen seconde en het was alweer voorbij. Het is een nieuwsgierig ding dus ze vroeg hoe de scan werd gemaakt, ze houdt er namelijk niet van om onnodig bloodgesteld te worden aan röntgenstraling. Maar toen ze de gemaakte afbeelding zag bleek al snel dat het niet om dit soort straling ging. Op de afbeelding was een wit figuur te zien en wanneer er iets in je zakken of dergelijk zat dan beeldde het zich af als een gele rechthoek. Er kwam minder straling bij vrij dan een kort telefoongesprek. Dus ze was tevreden. Haar vlucht had driekwartier vertraging. Dit was vast ter compensatie voor het geluk bij het inchecken van haar bagage. Tijd voor haar vitamine c shot en ze pakte een van haar vele sinaasappels uit haar tas. Wanneer je internationaal vliegt mag je deze wel meenemen was haar uitgelegd. 
Het echte inchecken kon beginnen en wanneer het haar beurt was werd haar ticket geweigerd. Poging twee, geweigerd. Tijd om een stap terug te doen en de andere passagiers voor te laten gaan en te wachten op versterking. En ook met versterking en bij een ander apparaat werd haar ticket geweigerd. Oohw nee, haar ticket zou toch niet vals zijn he. Maar geen nood dacht ze, alles komt goed en er zijn geen problemen maar alleen oplossingen dacht ze nuchter. Was ze nou zo naïef of zou het echt goed komen?! Ze wilde in ieder geval graag naar Darwin. Er werd aan haar gevraagd of het haar naam was op het ticket, ja ze wist het zeker, dat houden haar ouders tenminste al 22 jaar vol. Niet dat er naar gevraagd werd maar ze liet toch haar paspoort zien en haar ticket werd doorgescheurd en ze mocht doorlopen, just like that. 
Maar waarom wou ze eigenlijk zo graag naar Darwin, wilde ze haar prins op het witte of rijke paard gaan zoeken? Nee, gewoon omdat het kan! Zo simpel als dat. 
Ze had een stoel aan de kant van het raam uitgekozen en haar twee reisgenoten zaten al. Deze vonden het niet nodig om op te staan dus met een vriendelijke lach op haar gezicht klom ze over hun heen naar haar stoel en was ze klaar voor vertrek. We kregen geen veiligheid instructies, je had immers een kaart met instructies die je kon lezen mocht er iets gebeuren. 
Ze staarde naar buiten en viel in slaap. Ze hoorde zacht een piep en het lampje om je gordels vast te doen ging branden. Haar gedachte werd geprikkeld want ze waren nog niet bij de eindbestemming en ze keek uit het raam. Er was niks anders dan zee. De stewardess zei dat iedereen kalm moest blijven en de veiligheids instructies moest lezen. Een baby begon op de achtergrond te huilen en de sfeer veranderde iets. Er kwam wat rook voorbij haar raam en het vlieguig begon te dalen. De persoon naast haar keek angstig om haar heen en pakte haar bij de arm, wanneer dat gebeurde schrok ze wakker omdat iemand vroeg, would you like some tea or coffee? 
Dat was het sprookje over Lianne en haar reis vol verrassingen naar Darwin.
Sorry voor de opbouwende spanning maar je ziet het zo vaak in films! Aan de ene kant vond ik het wel grappig en aan de andere kant heb ik er lang over nagedacht of ik het er wel in moest zetten. Op het spannende gedeelte in het vliegtuig na was het verhaal niet gelogen.
Ik had twee nachten in Darwin geboekt en ik had dus maar één dag om iets te doen. Het was al drie uur dus ik begon gelijk met het uitzoeken wat ik wilde gaan doen de volgende dag. Misschien naar een van de nationale parken, een dierentuin of springende krokodilllen in de rivier zien. Maar de nationale parken zaten al in mijn tour net zoals een krokodillen tour dus daar ging ik mijn geld niet aan uitgeven. Nog geen half uur later zei een jongen dat ik beslist naar de "sunset market" langs het strand moest gaan. Hij moest er toch naartoe voordat hij ging werken en ik mocht wel bij hem achterop zijn bike. Vooral 'bike' klonk goed. En een anderjongen wilde mij de volgende dag wel Darwin laten zien. Dus zo had ik weer mijn eigen chauffeur en gids! Op de foto staat mijn chauffeur zonder shirt maar dat was alleen even voor de foto. Hij vroeg namelijk of hij een speciale pose moest aannemen of zijn shirt of broek uit moest doen. T-shirt uit vond ik voldoende. En uiteraard had ik ook een helm op, veiligheid voorop! Ik had zelf een ander soort 'bike' in gedachte, namelijk een motorbike maar dat terzijde. Het was een kleine markt met vooral eetkraampjes. Er speelde een digeridoo en drum duo, een poppenkast met digeridoo en er was een podium voor wat rustigere live muziek. Hij ging een smoothie halen dus ik deed mee. Tropical met melk, ijs en honing. Hmm. Hij had er een met fruit, sap en proteine poeder erin. Ze smaakte beiden goed. Hij haalde nog wat te eten voor na het werk en we gingen naar het strand om naar de ondergaande zon te kijken. Maar voordat de zon onder was moest hij gaan werken. Ze zeggen dat hier de mooiste zonsondergang is maar ik vond het wel meevallen. Ik hou van de kleuren eromheen en deze zonsondergang had dat niet dus. Maar het blijft leuk om te zien. Zo weer terug naar de markt. Ik wist echt niet wat ik moest kiezen om te eten, er was zoveel keus! Ik had wel zin in paella maar ik wilde meerdere dingen eten. Dus ik liep maar wat rond, zoekend naar kleine hapjes. Ik vond, a big springroll, bbq pork balls, chicken something en chicake. En ik kocht wat rare pittige noodel groente soep voor ontbijt. Deze werd me namlijk aangeraden maar ik kon dat op dat moment niet meer op. Bij de rustige livemuziek heb ik even uitgezocht waar ik precies was op de kaart, dat was wel zo makkelijk voor het terug lopen! Na wat hulp van mijn buren was me dit gelukt. Ik kocht nog een grote fruit smoothie met dit keer sap in plaats van ijs, melk en honing en ik ging op het strand liggen om naar de sterren te kijken. En op dat moment dacht ik aan jullie, ik had graag dit machtige gevoel met jullie willen delen. De vrijheid, geluk, ontspanning en de rust. Dat was een stuk meer ontspannen dan de yoga van een week terug! Al heb ik dit gevoel ook wel eens in Nederland als ik alleen op stap ben of tijdens de scouting kampen. De gedachte dat ik echt op mezelf was maakte het toch iets anders. Rond half tien had ik maar besloten om terug naar het hostel te lopen. Bijna een half uur verder was ik bij mijn bestemming aangekomen. Sportkleren aan en om half 12 ben ik gaan hardlopen. Het was nog steeds warm en ik was goed aan het zweten. Ik wilde tenminste vijftien minuten volhouden en na twintig minuten vond ik het wel prima en was ik aardig doorweekt.Lekker douche! Hierna mijn sportkleding over de reling gehangen om te laten luchten. Ik kijk elke dag wel uit naar het hardlopen moet ik toegeven.
Terwijl ik naar mijn bankrekening keek besefte ik dat ik binnenkort werk moest gaan zoeken. Dus daar heb ik me nog even in verdiept voordat ik ging slapen. Ik bleek toch iets te veel geld uitgegeven te hebben in Townsville. En het boeken van een kamer in Sydney voor de feestdagen was ook niet bepaald goedkoop! Je moest in Brado's (mijn eerste hostel in Sydney) minstens 14 nachten boeken wat over de 700 dollar zou kosten! Dus dat werd hem niet. Dan maar een hostel waar je maar tien dagen moest boeken voor 445 dollar. Ja zo gaat het geld ook wel snel!! Nu vraag je je misschien af, waarom boek je het hostel nu al, eind september. Nou als ik er nog langer mee wacht word het alleen maar duurder en de kans word kleiner dat ik iets vind. Ik heb gehoord daf wanneer je een goede plek wilt hebben om het vuurwerk te zien je daar om acht uur al moet zijn, in de ochtend!! Kun je nagaan hoe druk het word. Ik had Jason gesmt dat ik op een maandag in Sydney zou zijn dus dat ik het weekend ervoor wel naar New Castle kon komen als dat hem ook uitkwam. Dat vond hij prima. Nu ik een wat beter overzicht in alles had kon ik gaan slapen. We hadden een ventilator op de grond staan die maar één richting op blies, niet de mijne, maar toen ik naar bed ging was het wel te doen. Om half negen ben ik opgestaan want het was al goed warm. Mijn sportkleren waren alleen verdewenen die ik over de reling had hangen. Blijkbaar worden deze midden in de nacht "opgeruimd" en op een grote hoop gegooid. Het duurde even voordat ik mijn spullen terug had. En na twee keer alles bekeken te hebben was ik er zeker van dat mijn ondergoed er niet tussen lag. Het was namelijk een best opvallende. Wie pakt in hemelsnaam iemands anders zijn ondergoed?! Ze hebben wel gelijk mijn leukste meegenomen haha. Ach ja ik hoop dat ze (ik neem aan dat het een zij is) er veel plezier mee heeft zodat het niet voor niets is! Na deze droevige bevinding heb ik mijn marktontbijt genuttigd. Wat een beetje tegenviel eerlijk gezegd. Toast was net zo goed geweest, misschien wel beter. Rond de middag kwam mijn gids uit bed, hoe hield hij dat vol, en zijn we begonnen aan de wandeling. Door een park langs de zee met mooie uitkijkpunten waar hij zelf ook nog nooit was geweest. Één ding moest ik in ieder geval zeker even zien in het park en dat was.... jullie raden het nooit, een pratende wc! Hij begroette je als je binnenkwam, zei dat je op een knopje moest drukken zodat de deur dicht ging en het belangrijkste, hij vertelde je dat je tien hele minuten de tijd had. Altijd goed om te weten! Ik schoot in de lach en ik wilde weer vanaf het begin starten zodat ik het op kon nemen. Nadat hij zei dat ik tien minuten had kwam er een romantisch nummer op. Misschien dat dat stimulerend werkt?! Terwijl ik aan het dansen was, zo'n kans moet je niet laten liggen, keek ik in het rond en zag een rekje staan waar, free condoms, op stond. Vandaar de romantische muziek. Niet dat er nog condooms in zaten maar goed. Tjah als er steeds een man tegen je aan het praten is en je bent wat verlegen dan kun je altijd nog kiezen voor optie B mocht dat wel kunnen. 
We zijn in het parlements gebouw geweest waar je een debat bij kon wonen als je wilde, al was er helaas geen aan de gang. We gingen voor een gratis slush puppie maar de kraam stond er niet. Wel waren er een aantal aboriginal meisjes gitaar aan het spelen en aan het zingen onder begeleiding van een blank stel. De meiden zagen er verveeld uit en volgens mij waren ze daar dan ook niet vrijwillig. Maar daar kan ik weinig over zeggen. Toen langs de haven, de lagoon en naar het terras voor een koud biertje. We kwamen een hostel genoot tegen die zei dat het, Arthurs day was. De man die guinness heeft uitgevonden in 1759, nou ja dit is eigenlijk het jaar dat de eerste guinness fabriek gevestigd is. Het is blijkbaar traditie om in de kroeg om precies 17.59 op hem, met guinness in je hand uiteraard, te proosten. Op half negen na had ik niks meer gegeten dus ik voelde me al licht aangeschoten na twee pilsjes, niet de in één slok weg glazen. Dus tijd voor kebab om daarna naar een Ierse kroeg te gaan voor het Arthur's moment. Meerdere mensen van het hostel vergezelden ons en normaal gesproken drink ik geen Guinness maar op zo'n moment moet je eigenlijk wel. We waren uitgenodigd om bij iemand thuis te komen eten. Dus ik verliet de kroeg om mijn spullen te pakken en hun zouden later komen om mij op te halen. Ergens kwam nog wat geld naar boven dus de kans was groter dat ik toch naar Perth zou gaan. In een aantal gebieden rondom Perth kon je namelijk wel werken voor het tweede jaar visa. 
De jongens hadden bier gehaald, en we liepen richting Sharon (de kok van de avond) en de mannen vonden dat we beter een taxi konden pakken want te laat komen was niet netjes als iemand voor je kookte. Prima, alleen beetje jammer dat het gewoon om de hoek was. Het was 6.80 dollar wat nog geen vijf minuten lopen zou zijn geweest. 
Ze woont in een appartement met een erg mooi uitzicht. Jammer dat ze het met 12 andere moet delen.. maar het was goedkkper dan een hostel! Ze had zalmtaartjes gemaakt en lasagne met salade en als dessert cheesecake. Hmmm dat was echt lekker! Terug naar ons hostel en kleden om naar de kroeg te gaan maar tegenover het hostel in het park zaten wat mensen gitaar te spelen die we eerst nog even hebben vergezeld. Ik moest hier niet te lang blijven zitten want dan zou ik in slaap vallen dus zijn we (Sharon, mijn gids en ik) na een tijdje toch maar de kroeg gegaan. Ik hoorde de muziek en mijn energie kwam terug. Dat is bij mij meestal het geval. Ook al ben ik erg moe, als ik muziek hoor dan haal ik daar mijn energie uit. En buiten dat word ik actiever in de avond aangezien ik meer een avondmens ben. Dus we konden er weer even tegen aan. Het was nog steeds vrij warm en ik had die dag geen tijd gehad om te sporten. Dan maar wat actiever doen op de dansvloer. En wie zag ik daar, Dan, een van de eerste mensen die ik heb leren kennen in Australie (niet te verwarren met kiwi Dan, verhaal Sydney). Hij is niet helemaal mijn type maar even gedag zeggen kon wel. Maar hij was zoals altijd druk bezig een meid te versieren, dus op zijn schouders tikken en een keer knikken tussen het dansen door vond ik voldoende. 
Na de kroeg was het tijd om een lekker koude douche te pakken alvorens ik mijn benauwde kamer in ging. 
De wekker ging rond kwart voor zes en op dat tijdstip begon je al licht te zweten als je rond aan het lopen was. Het was meer een benauwde warmte in Darwin. De bus zou mij om 06.20 oppikken maar om 06.50 was hij er nog niet. Een half uur te laat vind ik vrij lang en aangezien ik het niet zelf geregeld had, had ik voor de voorzichtigheid maar gebeld. Om dit soort redenen vind ik het veelal fijner om dit soort dingen zelf te regelen dan weet ik tenminste dat het goed zit. De telefoon ging over... wordt vervolgd.

Kort:
Mijn vlucht naar Darwin verliep op de zippovloeistof en zippo uit mijn tas halen, de bodycheck, delay van veertig minuten, weigerende ticket en het klauteren over twee mensen om bij mijn stoel te komen vrij rustig. 
We stapte uit het vliegtuig gelijk in de zon en ja het is weer een stuk warmer daar. Ik had een kamer zonder airco maar er stond wel een ventilator maar aangezien die niet in mijn richting stond had ik er niert zoveel aan. Ach het was maar voor twee nachten dus dat zouden we wel overleven. Ik vroeg wat tips over wat te doen met mijn hele dag in Darwin de volgende dag. Er waren mooie national parken rondom Darwin en je kon met een springende krokodillen tour meegaan maar de parken zaten al in mijn tiendaagse trip en ook zat er een krokodillen boottocht bij. 
In de avond was er een markt en dat was de moeite waard om naartoe te gaan en een van de jongens wilde mij wel brengen met zijn 'bike'. Hij moest daar toch naartoe voordat hij naar zijn werk ging. Een andere jongen wilde wel met mij een rondje door Darwin lopen en wat dingen laten zien de volgende dag. Ik had dus weer mijn eigen chauffeur en gids! Ruim een uur later zat ik (met helm uiteraard) achterop zijn 'bike'. Ik dacht in eerste instantie dat het een motor zou zijn maar het was een scooter. Jammer, ik had graag weer een keer op een motor gezeten.
Er waren vooral eetkraampjes. En hier er daar was er lifemuziek: digeridoo met drum of poppenkast of gewoon rustige nummers met zang en gitaar. Een goede plaats dus om je avond door te brengen. Samen met mijn chauffeur heb ik een fruit smoothie gehaald. Hij is daarna gaan werken en ik ben naar de zonsondergang op het strand gaan kijken. Daarna ben ik over de markt rond gaan lopen op zoek naar wat ik allemaal wilde gaan eten. Ik had wel zin in paëlla maar ik wilde meerdere kleine gerechten proberen. Mijn avondeten bestond uiteindelijk uit vier kleine gerechtjes, bbq pork stick, big springroll, chinese omelet en iets met kip en bladerdeeg. Er werd mij ook een bepaalde noodle soep aangeraden en deze heb ik ook gehaald als ontbijt de volgende ochtend. Ik zat namelijk vol voor die avond. Ik ben bij de rustige live muziek gaan zitten om daarna weer een smoothie te gaan halen en op het strand te gaan liggen om de sterren te bekijken. Rond half elf was ik weer terug bij het hostel en rond half twaalf ben ik gaan hardlopen. Het was nog steeds wat benauwd dus ik heb tijdens de 20 minuten hardlopen goed gezweet en zodoende was ik blij toen ik onder de koude douche stond. Daarna in mijn lekker warme bed gekropen, dat was een nuttige eerste avond. 
Rond half negen stond ik op en heb ik wat op internet rond gekeken en gemaild voor werk rondom Perth. Mijn gids was om half twaalf beschikbaar, geen idee hoe hij het zolang in bed volhield. Hij had mij het park langs de zee laten zien, de haven, de pratende wc, de lagoon, het parlementsgebouw en wat kroegjes. Ik had alleen maar ontbijt gehad dus na ruim een halve liter bier begon ik het mede dankzij de warmte al te voelen dus het was tijd voor kebab. Hierop volgend zijn we naar een Ierse pub gegaan om om precies 17:59 met guinness in ons hand te proosten want het was Arthurs day. De man die in 1759 guinness heeft uitgevonden, nou ja dit is eigenlijk het jaar dat de eerste guinness fabriek gevestigd is.
Ik ging mijn spullen pakken om vervolgens bij Sharon te gaan eten. Een van de vrienden van mijn gids. Ze had heerlijk gekookt, zalmtaartjes en lasagna uit de oven, salade en cheesecake. Na dit voortreffelijke maal was het tijd om op stap te gaan. Het hardlopen zat er die dag niet in. De muziek in de kroeg gaf mij weer energie maar desondanks ben ik rond een uur of een met Sharon meegelopen en terug naar mijn hostel gegaan om te douche en te slapen. om half zes ging namelijk mijn wekker weer. En op dat tijdstip begin je al wat te zweten door de benauwde lucht. Mijn bus zou mij om 6.20 ophalen maar om 6.50 was hij er nog niet... Toch maar even bellen of alles goed is.