Perth

Perth, niet om te touren, feesten of sightseeing nee ik was in Perth om te werken. En werk dacht ik al geregeld te hebben. Op het vliegveld belde ik naar het nanny adres want ik zou de kinderen ontmoeten maar niemand nam op. Geen paniek, kan gebeuren. Ouders hebben het vaak druk. Ik zocht mijn spullen en een bus richting het centrum. In de bus heb ik nog een paar keer geprobeerd te bellen maar ik kreeg geen antwoord. 
Halverweg de busrit kreeg ik een smsje van haar dat ze een nanny hadden gevonden die hun oorspronkelijke taal sprak (Afrikaans, het waren geen donkere Afrikanen mocht je dat denken). Deze had ze verzonden toen ik in het vliegtuig zat maar hij arriveerde in de bus pas. Hier was ik iets minder over te spreken, een smsje net voordat ik ze zou ontmoeten vond ik een beetje lullig. En dat ze haar telefoon niet afnam was ook niet netjes, mocht ze het bewust niet opnemen. Ik baalde echt als een stekker en voor het eerst sinds ik in Australië ben was ik sjagrijnig. 
Mijn plan nu, snel een baan zoeken! Want ik had er echt een nodig!! Van Simon had ik een aantal plattegronden van Perth gekregen. Kwam dat even goed uit! Op naar de plaatselijke bibliotheek voor internet. 
In Perth is het openbaar vervoer erg goed geregeld. Er zijn drie gratis bussen die elk een andere route hebben en die je dus naar verschillende plekken in de stad brengen. Ook dat stond op mijn plattegrond aangegeven. Dus ik met rugzak en al de bus weer in om vervolgens bij de bibliotheek uit te komen. Ik had een account aangemaakt bij de balie en zo kon ik voor één uur een computer reserveren. Gelukkig kon je het na drie kwartier steeds een uur verlengen. 
Ik had me ingeschrven voor een aantal nannysites en ik was aan het kijken of er een nannyagency in de buurt lag. Want dan zou ik daar morgen naartoe kunnen gaan. Ik schreef wat agency's op en toen sloot de bibliotheek. Er was nog een bibliotheek in de stad en die zou iets langer open zijn werd mij verteld. Dan maar daar naartoe. Weer de gratis bus is.
Ik had met Simone afgesproken om te skypen vandaag of morgen. Ik had net een mailtje van haar ontvangen dus zij zat ook achter een computer dus we konden gelijk skypen. Een mevrouw van de bibliotheek kwam op een gegeven moment naar mij toe met de vraag of ik muziek aan het luisteren was. Ik maakte nogal wat geluid. Oeps, sorry. Dus ik ging in de hal buiten de bibliotheek staan, daar had ik nog steeds bereik. En weer even later kwam ze met de mededeling dat het gebouw zo zou sluiten en of ik wilde gaan. Ik had snel een hostel uitgezocht en dag gezegt tegen Simone. Mijn rugzak weer op en zo liep ik richting de bussen. 
Ik had de goede straat van het hostel gevonden en het huisnummer was 496. Ik was bij huisnummer 280. Dat was nog even een stukje lopen. Ik weet zeker dat het op google maps dichterbij was! Na ruim tien minuten lopen kwam ik dan aan in het hostel. Hup inchecken en skype openen. Wellicht kon ik nog wat langer met Simone skypen. Dat was de reden dat ik dit hostel had uitgekozen, gratis internet! Maar het was wel twintig minuten lopen naar het centrum. Als ik dat geweten had dan had ik een ander hostel uitgezocht maar ach het is niet verkeerd om te wandelen. 
Ik was vrij moe dus ik besloot optijd naar bed te gaan. Om kwart over zes werd ik wakker en besloot ik op te staan. Tot het ontbijt heb ik wat geschreven en met een hostelgenoot gebuurt. Hij zei dat ik me niet druk moest maken om een baan want die waren er zat. Maar toch maakte ik me een beetje zorgen. Om acht uur was het tijd voor ontbijt en ik maakte wat toast met jam en pindakaas. 
Ik zag een jongen met een pleister op zijn hak lopen en ik vroeg hem of hij er nog een over had. Al had ik zelf ook pleisters onder in mijn tas zitten, die van hem waren beter aangezien die pleister alles afsloot.
Hij gaf mij er een en die wilde ik op mijn borst plakken. Mijn bult / gat zag er namelijk slecht uit. Een centimeter doorsnee en een halve centimeter diep. Bij de receptie vroeg ik om betadine (mijn flesje was al gesneuveld). De jongen achter de balie vroeg waarom en ik vertelde het verhaal. Hij ging iemand halen die ernaar zou kijken en zij zei gelijk dat het verstandig was om ermee naar de dokter of ziekenhuis te gaan. Ik liet het hem ook zien en hij zei hetzelfde. Toevalig had hij een afspraak bij de dokter dus we gingen gelijk. Maar de assistente stuurde mij gelijk door naar het ziekenhuis aangezien ze het daar konden behandelen. Dus hij bracht me naar het ziekenhuis. 
Dit kon wel even duren dus wanneer ik klaar was kon ik hem bellen en dan zou hij mij weer ophalen. Ja Perth beviel me wel... 
Ik werd vrij snel geholpen en de wond werd schoongemaakt. Ik belde gelijk mijn verzekering op, altijd beter om dat gelijk te doen! Want ik weet dat de kosten in het ziekenhuis snel best prijzig zijn. Ik mocht de telefoon van het ziekenhuis gebruiken. Ze wilden me gelijk ook antibioticum intraveneus toedienen maar voordat ze erin geslaagd waren mij goed te prikken was ik drie pleisters en twee artsen verder. Normaal gesproken ben ik vrij makkelijk te prikken maar die dag niet. Niet in mijn ellebogen, niet in mijn handen en ze wilde zelfs naar mijn voet kijken of het daar beter was. Maar dat was niet nodig. Ik was goed gehumeurd dus mij maakte het allemaal niet zoveel uit. De tweede arts bleek de hoofd van de verpleegsters te zijn en nadat ze de wond had gezien leek het haar verstandig om mij wellicht een nacht in het ziekenhuis te houden. Ik belde de manager van het hostel op en hij zou wat spullen voor mij afgeven.
Een van de dokters daar bleek ook, van Doorn te heten en uit Nederland te komen maar ze bleek geen familie te zijn. Toch toevallig. Aangezien ik hier nog wel even zou blijven vroeg ik of ik de radiologie gedeelte van de eerstehulp mocht bekijken en dat was geen probleem. 
Hierna kreeg ik nog een spuit. Ze hadden het infuus laten zitten en vastgetaped zodat ze niet opnieuw hoefde te prikken de volgende dag en ik kreeg te horen dat ik gewoon kon gaan en de volgende ochtend terug moest komen. Prima. Ik smste de manager dat ik wel terug liep en ik nam mijn spullen weer mee die hijnondertussen al had gebracht. Wat mij wel op viel is dat ik alles twee keer moest vragen. Bijvoorbeeld zou ik een kussen mogen, een boterham (het was ondertussen al middag) en de telefoon. 
Maar ik was nog steeds vrolijk dus ik kon er wel om lachen.
Terug in het hostel bleek de jongen die mij naar het ziekenhuis had gebracht de manager te zijn. En die middag had iemand gebeld om te zeggen dat hij een nanny zocht. Kwam het even goed uit dat we in de auto onderweg naar het ziekenhuis erover hadden gehad dat ik een nannyjob zocht. Ik belde hem op en ik kon maandag beginnen. Het was nu vrijdag. Zo komt alles toch weer goed uit. 
Mijn verband op mijn borstbeen en om mijn hand mocht niet nat worden. Best lastig douche zo...
Het is waarschijnlijk maar goed ook dat ze me voor de eerste nannyjob had afgebeld anders was ik niet eens naar het ziekenhuis geweest. Uiteindelijk wel maar dan had het langer geduurd. 
Op de couchsurfing site had iemand mij een bericht gestuurd of ik hem mee wilde helpen met het verven van een muur (ik had hem toen ik in Adelaide was een bericht gestuurd of hij een slaapplaats had maar aangezien hij niet in het centrum woonde ging dat niet door). En nu had hij een baan voor me. Ook al was het maar voor één dag. Al het geld is welkom. Ook in het hostel zelf was een vacature beschikbaar. Twee uur per dag schoonmaken in ruil voor accommodatie. Hij vroeg of ik dat zag zitten en ik vond dat prima. Tot ik een vaste baan had klonk dat niet verkeerd. Al had ik al wel voor de komende week betaald. Hij gaf mij een waardebon voor die nachten die ik kon verkopen. Prima.
Die avond ben ik wederom optijd naar bed gegaan en tevens optijd opgestaan, om half zeven. Ontbijten en om half tien was ik in het ziekenhuis. Weer antibiotica gekregen, de wond werd schoongemaakt en ik kreeg een antibiotica kuur mee. Veertig tabletten, elke dag vier dus na tien dagen zou ik daarmee klaar zijn.
Onderweg terug naar het hostel heb ik een praatje gemaakt met een oudere man en hij gaf mij een munt met daarop een kangaroe, voor geluk. Om hem te bedanken nodigde ik hem uit voor een kop koffie maar hij moest weer door. 
De rest van de dag heb ik in de bibliotheek doorgebracht, zoekend naar een baan. En voor de manager had ik een reep chocola gekocht als bedankje voor de baantjes en voor het brengen naar het ziekenhuis. Ook dit keer heb ik er doto's van gemaakt maar ik zal ze nu voor me eigen houden tenzij je ze graag wilt zien dan stuur me maar een mailtje.
 
De volgende dag (zondag) stond ik om zeven uur alweer langs mijn bed. Ik ging die dag de manager meehelpen met wat klusjes rondom het hostel. Hij zorgde voor mijn lunch, sushi en hierna ging ik weer verder. Het is nooit verkeer om vriendjes te worden met de manager. Wie weet komt het ooit nog goed van pas. 
Ik smste Andre (Townsville en Magnetic Island verhaal) want hij zou die avond terug komen van zijn tour. Hij zat in het plaatsje Frementle, wat een half uur reizen was met de trein. Maar hij had een rustig avondje gepland en vroeg of ik de volgende dag wat te doen had. Ja ik moest werken. Maar in de avond had ik wel tijd. Hij had alleen al plannen om te gaan uiteten met de tourgroep dus ik zei dat mocht hij daarna nog wat willen drinken dat hij dat maar moest laten weten. Dinsdag vertrok hij namelijk weer naar Duitsland.

Zo en nu kwam het betaalde werk. Om zeven uur in de ochtend was ik in de goede buurt van Perth voor het schilderwerk. Hij zou mij bij het station in Kelmscott ophalen. Ja zeven uur in de ochtend, het was zelfs mijn eigen idee om zo vroeg te beginnen! De verfwinkel was nog dicht dus eerst maar een kop koffie drinken. Hij is blijkbaar motorrij instructeur en als ik een langere tijd in Perth zou blijven kon ik wellicht een keer met hem en wat vrienden een stukje rijden. Hij had wel kleren en een motor die ik kon gebruiken. Dat zou wel echt gaaf zijn! 

Hij vertelde mij dat ik in de tuin kon beginnen met onkruid wieden. Wat ik een beetje vreemd vond want ik dacht dat ik hier was om te schilderen maar oke. Hij ging de verf halen en wanneer ik klaar was met de tuin dan kon ik met het verven beginnen. Die verf had hij nog wel. 
Ik snap nu best wel waarom mensen het leuk vinden om in de tuin te werken. Het is best ontspannend en leuk om te doen.
De tuin was klaar maar ik kreeg de blik met verf niet open. Dan maar bladeren vegen. Het is maar goed dat ik de pot met verf niet open kreeg want het bleek niet de goede kleur te zijn. Hij ging de goede pot halen en ik begon met schilderen. Hij was ondertussen bezig met het lassen van een nieuw hek, die er best gaaf uitziet! 
Er ging toch wel meer werk in het verven zitten dan ik dacht. Het was vijf uur en ik was nog niet helemaal klaar. Maar we hielden ermee op en gingen met de hond wandelen. 
Ik sprong hierna snel onder de douche en toen zijn we gaan eten. Om elf uur was ik weer terug in het hostel en ben ik naar bed gegaan want de volgende dag begon ik aan mijn nannyjob! 
Ik moest daar om acht uur in de ochtend zijn en omdat ik niet te laat wilde komen besloot ik om zes uur al op te staan. Kwart voor zeven had ik mijn eerste bus. En om zeven uur was ik bij het centrale busstation. Om tien voor half acht zou mijn bus vertrekken. Tijd zat dus! Ik smste Andre om hem een goede reis te wensen. Hem had ik de vorige avond dus niet meer gezien. Zo'n laatste avond kan erg druk en hectisch zijn.
Het was een beetje jammer dat de bus niet op kwam dagen waardoor ik alsnog een kwartier te laat was. Gelukkig vond hij dat geen probleem. Het was een nannyjob voor twee jongetjes. Een van drie jaar oud en een van vijf. En als ik de baan zou krijgen dan zou het een live in nannyjob worden. Dat houdt in dat ik voor het werk wat ik doe niet betaald krijg maar dat ze me accommodatie en eten geven. En aangezien het voor alleen de ochtend was kon ik een andere baan zoeken voor in de middag / avond. 
Ze hadden me die week alleen vrijdag ochtend nodig. En dan zouden we alles bespreken. Beetje jammer dat ik nu weer een paar dagen moest wachten maar goed we gaan vooruit. 
Aangezien het om een live-in positie ging vond de manager in het hostel het niet erg handig om mij in te leren als ik toch over een week al ging. Best wel logisch. Dus voordat ik mijn eerste werkdag had in het hostel had ik het al afgezegt. Maar de waardebon had ik nog steeds! Kon ik die als nog verkopen, gratis geld!
Van mijn eerst versiende geld voor het verven heb ik fatsoenlijk eten gehaald. Groentes, eieren en geen blikvoer als avondeten. Lekker wortelstamp en lux ontbijt met eieren, champignons, ham en ui. En voor het eerst heb ik olijfolie gekocht om te koken! 

Oohw ja, wat ik vergeten ben te vertellen. Blijkbaar heb ik ook familie rondom Perth wonen dus daar heb ik wat contact mee via de mail. Alleen de meeste wonen ongeveer vier uur rijden vanaf Perth. Een van hun werkt door de weeks in Perth dus daar heb ik een avond mee koffie gedronken en zijn we bij zijn broer gaan eten. 

In het hostel werd er een grote schoonmaak gehouden waar ik mee mee heb geholpen. Wederom kreeg je hier geen geld voor maar een x aantal nachten in het hostel. Scheelt toch weer en ik had toch niks beters te doen.

De volgende dag ben ik weer terug naar het ziekenhuis gegaan. Ze hadden me namelijk niet genoeg tabletten voor de kuur meegegeven. Ik had er 24 meegekregen in plaats van de 40 die ze zeiden dat ik moest innemen. Bij een antibiotica kuur is het altijd be!angrijk dat je de hele kuur afmaakt naar mijn weten. Maar dat is een beetje lastig als je niet het goede aantal tabletten hebt.
In de middag ben ik wat gaan drinken met iemand van de couchsurfing site. Ook hem had ik gevraagd voor een slaapplek maar zes kilometer van het centrum af vond ik toch iets te ver. 
In de avond zou ik bij het nannygezin gaan eten zodat ik de moeder kon ontmoeten. Ik was ruim optijd vertrokken want ik wilde niet weer te laat komen. Alleen ik had de verkeerd plaats in mijn hoofd waardoor ik in de verkeerde trein stapte. Gelukkig kwam ik daar snel genoeg achter en ben ik bij de eerste stop uitgestapt en terug gelopen. Want dat was maar vijfhonderd meter. 
Het handige van de bus- en treinkaartjes hier is dat het kaartje voor zowel de bus als de trein geldt. Dus ik kon hetzelfde ticket gebruiken.
Ik was precies optijd. De kinderen lagen al in bed en we hebben gezellig gekletst. Na het eten bracht de vader mij met de auto weer terug. Aangezien ik nog weinig van Perth heb gezien zijn we even naar Kings Park gereden waar je een mooi uitzicht hebt op de stad.
Bij het hostel aangekomen vertelde hij dat hij mij zo snel mogelijk zou laten weten of ik de baan had of niet. Al dacht ik hem al te hebben maar goed. Hij had me in ieder geval de volgende dag (vrijdag) niet nodig. Hier werd ik wel een beetje moe van. Want het voelde echt alsof ik een week tijd had verspilt. Ik wist echt even niet meer wat de bedoeling was, want na de afgelopen maand geloof ik steeds meer in dat de dingen die gebeuren een reden hebben. Maar wellicht was het mijn eigen schuld. Ik was erg enthousiast maar tijdens het eten heb ik niet naar de kinderen gevraagd maar meer naar hun. Iets voor de volgende keer.
Ik ging dus weer opzoek naar een baan. Op naar de bibliotheek om mijn cv uit te printen. Dan kon ik gelijk langs een agency. Maar blijkbaar waren er alleen vacatures om achter de bar te werken. En daarvoor had je een RSA certificaat nodig, Responsible Service of Alcohol. En die had ik niet. Een hostelgenoot zei dat je zo'n curses online kon doen voor 65 dollar. Daar ging wel een aantal uur in zitten aangezien de vragen niet al te gemakkelijk waren. En als je teveel fout had moest je een uur wachten voordat je hem opnieuw kon maken. Hier moest ik maar eens over nadenken. 
De jongen van couchsurfing wilde wat gaan drinken in de avond en ik zei dat hij wel naar mijn hostel kon komen. We waren net hostel drie aan het kijken toen hij arriveerde. Ik wist dat er wat mensen van het hostel naar het casino zouden gaan en ik stelde voor om met hun mee tegaan. Maar hij wilde liever naar een kroeg. In eerste instantie maakte het hem niet uit hoelaat hij de bus terug zou pakken, al was het om 1 uur. Maar een half uur voordat de film was afgelopen wilde hij naar de kroeg. Ik keek liever de film eerst af. Zolang duurde het niet meer. Maar hij gaf de reden dat hij niet al te laat de bus terug moest hebben. Beetje raar aangezien hij eerder had aangegeven dat het hem niet uit maakte hoe laat hij terug zou gaan. Ik stelde voor om de film af te kijken en dan zouden we wel een ander keertje de kroeg in gaan als hij toch over een uur al moest gaan. Dit vond hij prima. Een paar minuten later is hij gegaan. Zoveel zin had ik er ook niet meer in om alleen met hem op stap te gaan dus dat was goed. Nu kon ik tenminste mee naar het casino! Eerste avond dat ik wat ging doen sinds ik in Perth was. Alleen er was één probleem. Je moest fatsoenlijke schoenen aan. En de enige schoenen die ik had waren alles behalve fatsoenlijk aangezien de zool zo los zat dat je mijn tenen kon zien. Gelukkig had een van de jongens seconde lijm dus hij zou mijn schoenen wel maken. Op naar het casino!
Met de bus naar het station en met de trein naar het casino! Daar aangekomen bleken een aantal mensen niet hun paspoort bij te hebben en een andere identiteitsbewijs namen ze niet aan. De jongen die ons mee had genomen ging met hun mee naar buiten en we zouden ze binnen in een van de feestzalen zien. Hij kwam daar namelijk vaker dus ze kenden hem. En via de andere ingang kon hij ze wel binnen krijgen.
Ik ben één keer eerder in een casino geweest. En dat was met de achtiende verjaardag van Nynke. Ik was toen de enigste die geen geld had gewonnen. Dus ik had het idee om niet teveel uit te geven. Het was in mijn ogen best een groot casino met diverse kamers en bars. We gingen met zu'n alle achter wat gokkasten zitten en we konden gratis drankjes bestelen. Hierna zijn we naar de buitenplaats gegaan voor een rookpauze, niet voor mij uiteraard, en daar raakte ik aan de praat met een andere groep. Een van de mannen wilde perse een drankje voor mij bestellen maar de bar waar wij stonden was al gesloten. Dus we gingen met zijn alle naar een van de andere zalen. En daar kocht hij wat drankjes voor mij en de andere meiden van onze groep. Had ik ze toch mooi gratis drankjes bezorgd. Maar als een man alleen voor de vrouwen drankjes haalt dan weet je het wel.
Er stond op een gegeven moment een oudere man langs mij die in mijn ogen steed iets te dicht bij kwam. Een van de jongens van de andere groep sloeg stevig zijn arm om mij heen en zei tegen die man dat ik al een vriend had en dat het tijd was om een nieuw drankje te halen dus hij nam mij mee naar de bar. Beetje jammer dat hij negentien was maar een gespierd lichaam had hij wel. Ik was in ieder geval allang blij dat die dronken man mij met rust liet. Het duurde best wel een tijd voor we onze drankjes haden en toen we terug kwamen werd hem geld in zjn hand gedrukt en gelijk opgedragen om een drankje voor een van de andere meiden te halen. Hij had daar geen zin in aangezien we net van de bar afkwamen maar ging met tegenzin terug naar de bar. Toen kwam zijn favouriete nummer op en ik vroeg hem waarom hij in hemelsnaam luisterde en niet gewoon ging dansen. Dat vond hij ook een beter plan dus wij naar dr dansvloer. De meeste mensen van mijn groep wilde gaan maar ik nad het nog naar mijn zin. Al leek het erop dat het casino zo ging sluiten. Een van de mannen stelde voor om verder te drinken op de kamer en aangezien de jonge gast ook mee ging vond ik dat prima. Zin om te slapen had ik in ieder geval nog niet. Na een aantal drankjes moest de jonge gast gaan en aangezien de andere een andere bedoeling te hebben dan mij besloot ik ook te gaan. Het was ondertussen ook al kwart over vijf. Kon ik mooi de eerste trein van ha!f zes terug naar het hostel pakken. 
Terug in het hostel zag ik de mensen die mee waren geweest, languit op de bank liggen slapen. Ik moest lache en kroop in mijn bed. 
De volgende ochtend besefte ik dat ik mijn paspoort vergeten was terug te vragen aan een van de meiden. Maar ik zou haar later vandaag wel zien. Ik belde een agency op voor werk en maandag had ik een paar interviewen. Tegelijkertijd had ik een bericht vaneen ouder gekregen voor een nannyjob. Hmm, wat moest ik doen. Ik kon daar over een week beginnen als ik de baan zou krijgen. De vrouw van de agency belde mij op dat zeeen spoedgeval had, zezochten iemand voor in een countrybar. Dat was maar voor twee weken. Ik zei dat ik maar één week kon en dat was ook goed. Het was alleen wel drie uur ten westen van Perth. Maar ze zouden me wel ophalen. Prima!! Om vijf uur zouden ze me oohalen. Ik moest alleen wel eerst mijn RSA halen. Ze gaf me een site en dqar kon ik de test afleggen voor maar 25 dollar. Klonk een stuk beter dan de 65 dollar die mijn hostelgenoot had betaald. Snel maar even doen dan. Hmm ik hoop alleen dat ik de meid zie voor vijf uur die mijn paspooert heeft. Om vijf uur begon ook de bbq in het hostel dus dat zou wel goed komen. De manager van de bar belde mij op en zei dat het beter uit kwam als ik zondag in de middag opgehaald zou worden. Mooi! Dat kwam mij ook beter uit. Ik had namelijk toch al voor de bbq en een nacht betaald. Nu kon ik op mijn gemak de RSA afleggen. Ik mailde de moeder voor de nannyjob dat ik zondag start met een baan voor maar één week aangezien een nanny job beter bij mij past dan helpen in een pub en dat ik eventueel morgenvroeg langs kon komen voor een gesprek. Vind ik altijd beter dan via de telefoon of skype. Even latr belde ze me op om wat aftespreken. Tien uur! Prima! 
Het was karaoke avond in het hostel, leuk! Zoals mijn trouwe lezers weten, doe ik alleen aan karaoke als bijna niemand meedoet. En maar een paar mensen zagen het zitten om wat te doen. Dus in totaal heb ik zeven nummers gezongen:
- spicegirls, wannabe
- europe, the final countdown
- lou bega, mambo no°5
- right side fred, I'm too sexy
- peter andre, mysterious girl
- rednex, cotton eye jou
En I love rock and roll.
Ik had het prima naar mijn zin en de rest ook. Ik heb niet alle nummers alleen gezongen maar veelal met andere mensen omdat ze niet alleen wilde zingen. En de spicegirls met wannabe is toch best vrij lastig.. Ging vrij snel, net als mambo no° 5. Maar als ik het niet kon volgen was ik slap aan het zeveren dus ja. . . Het was ook een wedstrijd en ik had een fles bubbels gewonnen en een roos van chocola. Mooi! 
De volgnde ochtend optijd opgestaan, mijn spullen gepakt en naar de trein gelopen. Kwartierlopen, twintig minuten in de trein, kwartier wachten op het station en tien minuten in de bus verder had ik mijn eindbestemming bereikt. Het ging om twee zussen, een van zes en een van negen. Die van negen was erg rustig en die van zes erg bazig, dat had ik al snel gezin. Ze had me nietop vaste dagen nodig maar een paar in de week. Veel kon ik dan ook niet sparen en een andere baan ernaast was ook niet hwndig omdat het niet om vaste dagen en tijden ging. Ze had me in iedergeval de komende twee weken niet nodig en dan het weekend wel. Hmm hier moest ik even over nadenken. Maar nu kon ik wel twee weken in de country club werken dus dat was goed. Ze vroeg naar recensies en ik zei dat ik er een paar mail adressen zou regelen en die aan haar zou geven. Dan kon ik er ook nog even over nadenken. 
Ik weer terug naar het hostel. Een van de mannen daar vertelde ik mijn plan en datik niet zeker wist of ik de nannyjob moest nemen. Ik moest er een baan bijnemen maar wat. Hij stelde voor om met hem te gaan werken als "skipper". Dat was een van zijn banen. Dat is in de avond,mensen en auto's terug brengen van de kroeg of een feestje. Klonk best gaaf, veel nieuwe mensen leren kennen en in mooie auto's rijden!! Ja dat zag ik wel zitten. Ik had er nu al zin in!! Hij bracht mij ook gelijk naar het station want ik moest weer gaan. Tot over twee weken!

Oohw ja bijna vergeten, de eerste dagen dat ik in Perth was kwam ik Simon elke dag tegen. Nou ja niet hem maar zijn naam, op een koffiezetapparaat, op brieven, mijn dokter's naam was Simon, kapperszaken en op mijn RSA certificaat...

Korte versie:
Perth stond in het teken van werken. Niet feesten of sightseeing. In de ochtend had ik een smsje ontvangen voor de nannyjob, ze hadden iemand anders gevonden. Hier baalde ik best wel van maar goed niks aan te doen.  Snel een andere baan zoeken dus. Ik had me aangemeld bij een aantal nanny sites en ik had wat ouders gemaild. 
Ik ging optijd naar bed dus ik was er ook optijd weer uit, kwart over zes. Ik had al een week last van een bult op mijn borstbeen, wat ondertussen een gat van een cm breed was en een halve centimeter diep. Ik werd aangeraden om ermee naar het ziekenhuis te gaan of in ieder geval naar de dokter. Een van  de personeelsleden moest toevallig die dag langs de dokter dus ik ben met hem meegereden. Ik werd snel geholpen in het ziekenhuis en na drie pleisters en twee artsen verder kreeg ik antibiotica toegediend. In eerste instantie wilde ze me een nacht daar houden maar uiteindelijk mocht ik toch terug naar het hostel maar moest ik de volgende dag terugkomen voor controle. Dat hebben we dus braaf gedaan. Toen kreeg ik weer antibiotica toegediend en een antibiotica tabletten kuur mee naar huis. 
Ondertussen had ik contact gehad met een vader waar ik maandag kon beginnen als nanny. Mooi! En iemand anders had mij gecontacteerd of ik hem een dag mee kon helpen met schilderen. Prima!
De nannyjob was alleen voor in de ochtend. En ze wilden graag een live-in nanny. Voor de accommodatie en eten werd gezorgd in plaats van geld. En in de middag of avond kon ik een andere baan zoeken zeiden ze. Klonk prima alleen de komende drie dagen hadden ze me niet nodig. 
Tijdens die dagen ben ik een baan voor ‘s middags / ‘s avonds of voor in het weekend gaan zoeken en ik heb een dag meegeholpen in het hostel (alles een keer goed schoonmaken). Ook ben ik een ochtend terug gegaan naar het ziekenhuis. Ze hadden mij namelijk niet het goed aantal tabletten meegegeven. Maar vierentwintig in plaats van veertig. Dat is maar iets te weinig.

 De vader van de nannyjob smste mij of ik wilde komen eten. Dan kon ik gelijk de moeder ontmoeten. Dit heb ik dan ook gedaan. Toen hij mij terug bracht kreeg ik te horen dat ze misschien een andere nanny hadden en dat ze me de volgende dag niet nodig hadden. Waar ik wel een beetje moe van werd. Mensen zeggen, je hebt de baan en dan in een keer hebben ze je niet meer nodig. 

De volgende dag (vrijdag) ben ik langs een aantal agency’s gegaan. Maar tevergeefs. 
In de avond ben ik voor het eerst iets gaan doen sinds ik in Perth ben. Normaal gesproken ging ik optijd naar bed en kwam ik er optijd weer uit (vaak tussen zes en zeven in de ochtend). Maar die avond gingen we naar het casino!! Hier had ik wel zin in, niet perse in het casino maar om iets te doen in de avond. 
Vijf dollar ofzo uitgegeven en vijf euro verloren. Er waren ook wat dans / feestzalen waar ik wat tijd heb doorgebracht. Op het einde van de avond met wat mensen gaan nadrinken maar om half zes in de ochtend besloten om weer terug te gaan naar mijn hostel. 

Zaterdag heb ik een agency gebeld en ik zou een paar intervieuws hebben op maandag. Prima!! En tegelijkertijd kreeg ik een mailtje van een moeder die wellicht wel een nannyjob voor me had. Hmm wat moest ik nu. 
De vrouw van de agency belde mij terug dat ze iemand nodig had voor bar werk voor twee weken. Als ik nanny wilde zijn dan kon ik daar over een week beginnen dus ik zei dat ik maar voor een week kon werken. Dat was prima. Ze zouden me zondag op komen halen (het was namelijk voor een country bar drie uur ten westen van Perth).
Ik mailde de moeder om te vertellen dat ik zondag ochtend wel langs kon komen om kennis te maken met haar en de kinderen mocht ze daar interesse in hebben. Dat vond ze een goed idee. 
In de avond heb ik aan de karaoke in het hostel meegedaan. Erg gezellig, leuk en vermakelijk. 

Het gesprek voor de nannyjob verliep goed, alleen het was niet voor erg veel uur of vaste dagen. Ze wist in ieder geval wel dat ze me een bepaald weekend nodig had. Hier moest ik dus nog even over nadenken. Het goede nieuws was wel dat ze me pas over twee weken nodig had. Dus ik kon twee weken in de country pub werken! En de eerste vader smste mij dat hun liever een van de andere nannys kozen. Ze moeten doen wat ze denken dat beter is voor het kind heb ik ze gezegd. En ik had voor nu toch een andere baan dus het was prima.
Gemist:
Waarom niet de nannyjob
Ziekenhuis, wat daar precies gebeurde
Zes uur opstaan, nog te laat voor nannyjob om 8 uur
Bijna de tweede keer ook weer te laat. 
Kopje koffie drinken met een van de familie leden van Van Doorn
Casino avontuur
Welke nummers ik heb gezongen met karaoke en of ik heb gewonnen
De mensen die ik heb ontmoet